The Shooting Script *~Project~*, บทหนัง OotP ที่เราจะลงมมือเขียนเอง
ยินดีต้อนรับ ขาจร ( เข้าสู่ระบบ | ลงทะเบียน )
   |
| Umbridge |
 Dec 11 2005, 06:12 PM
โพสต์:
#1
|
 รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์  กลุ่มใช้งาน: Admin โพสต์: 1,959 เข้าร่วม: 10-May 05 จาก: วารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เอกวิชาเวทย์มนตร์ สมาชิกหมายเลข: 78  |
สวัสดีครับ ในขณะที่เรากำลังรอหนังภาค 5 เราก็อยากจะลองสื่อ หนังภาค 5 จากมุมมองของเรามาด้วยบทละครครับ ฟิคนี้ เป็นบทละครที่ดัดแปลงจากหนังสือ OotP นั่นเอง จะมีการดัดแปลงบ้าง ตัดบางอย่างออก เพื่อให้เหมาะต่อการเป็น "ภาพยนตร์" บทหนังของจริงไม่ใช่อย่างนี้แน่นอน ที่อยากให้เพื่อนๆที่สนใจอ่านทำคือ ลองจินตนาการตามไปนะครับ ยังไงอ่านแล้ว คอมเม้นต์ด้วย จะดีมากๆเลย
------------------- เนื่องจาก เนื้อหาทั้งหมด มีแล้ว รวม 5 โพสเต็มๆ และอยู่กระจายหลายหน้า จะให้ลิงค์ไว้นะครับ โพสที่ 1 ฉากที่ 1-15 อยู่หน้าแรก(หน้านี้) โพสที่ 2 ฉากที่ 19-23 อยู่หน้าที่ 2 โพสที่ 27 ถัดจากโพสของ ~**Sammy**~ โพสที่ 3 ฉากที่ 24-35 อยู่หน้าที่ 2 เช่นกัน โพสที่ 27 ถัดจากโพสข้างบนเลย โพสที่ 4 ฉากที่ 36-43 อยู่หน้าที่ 2 โพสที่ 39 ถัดจากโพสของ ja kk โพสที่ 5 ฉากที่ 44-จบ(ยังไม่สมบูรณ์) อยู่หน้าที่ 4 โพสที่ 2 ถัดจากโพสของ Ink~[D]~evil ----------------------------- เรื่องของชิปเปอร์ ผมเพิ่มเรื่องบางอย่างไป และไม่ได้คิดถึงชิปเปอร์นะครับ เพียงแค่ คิดถึงความเป็นไปได้ของตัวละคร นิสัย ว่าหากเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น แต่ละตัว จะมีปฏิกิริยาต่อกัน อย่างไร บางที มันก็ต้องมีการกอด บางครั้ง อาจจะต้องมีการคุย 2 คน ไม่ได้ต้องการสื่อถึงฟิคความรัก หรือชิปเปอร์ครับ ฟิคนี้ จะมีความยาวมากเลยล่ะ เราจะบอกไว้ให้ว่าอยู่ที่หน้าไหน ตรงไหน ยังไง ก็ลองอ่านดูนะครับ ที่เราทำนี่ก็เพราะว่า มีแนวคิดที่อยากลองสื่อครับ และ สนใจเรื่องภาพยนตร์ด้วย เชิญอ่านได้เลยครับ  ------------------------------------ ◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘ [color=blue]Harry Potter and the Order of the Phoenix by JK Rowling Screenplays by Tan Onwimon◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘◘ -----------------------------------------------------------------------------  ฉากที่1 : นำเรื่อง ภาพท้องฟ้าเบื้องบนมีหมู่เมฆ พร้อมกับมีสัญลักษณ์ วอร์เนอร์ขึ้น เสียงคนบรรยาย: "นานมาแล้ว ที่หมู่คนชนวิเศษอย่างพวกเรา อยู่กันมานับ ศตวรรษ ไอฝุ่นแห่งเวทย์มนตร์นั้นลอยฟุ้งกระจายไปทั่วอาณาบริเวณ พวกเราเท่านั้น ที่จะรับรู้ถึงมัน..พวกเราแบ่งแยกออกมาจาก.. มักเกิ้ล.. เราเรียกพวกเขาอย่างนั้น.. ชุมชนของเรา อาศัยอย่างหลบๆซ่อนๆ แต่ด้วยความวิเศษของพวกเรา จึงตัดขาดออกจากโลกของมักเกิ้ลโดยสิ้นเชิง.. เราอยู่อย่างนั้นมาตลอด... ..จนกระทั่ง มีพ่อมดศาสตร์มืด นามว่าลอร์ดโวลเดอร์มอร์ สมุนของเขา ผู้เสพความตาย ได้ละเมิดพันธะแห่งเวทมนตร์ทั้งหมด แล้วนำความมืดมนเข้ามาสู่โลกของเรา อยู่มาวันหนึ่ง เหตุอันไม่คาดฝันได้เกิดขึ้น แฮร์รี่ พอตเตอร์ เด็กชายผู้รอดชีวิต ได้ทำลาย ลอร์ด โวลเดอร์มอร์ ไปอย่างน่าพิศวง แต่อย่างไร ยุคมืดของเรา ก็ได้จบลง โวลเดอร์มอร์ได้หาทางที่จะกลับมาฟื้นคืนชีพอีกครั้ง และในขณะเดียวกัน แฮร์รี่ พอตเตอร์ ก็ได้เติบโตขึ้น... และแล้ว โวลเดอร์มอร์ก็ได้กลับมาในค่ำคืนแห่งความอาลัย มันเป็นสิ่งที่พวกเรากลัวยิ่งนัก แต่มันก็ได้เกิดขึ้นแล้ว และพวกเราก็พร้อมที่จะรับมือกับมัน ทุกเมื่อ...." --คำบรรยาย ประกอบกับ ภาพของกรุงลอนดอน ตอนเย็น และซูมเข้ามาสู่ ตู้โทรศัพท์ที่ผุพัง(จบคำบรรยาย) กระจกแตก และกล้องก็หักลงดำสู่พื้นดิน ลงไป ลงไป และก็เคว้งคว้างอยู่ในสถานีรถไฟใต้ดิน ก่อนที่จะลงต่อไป พร้อมกับ TITLE Harry Potter and the Order of the Phoenix ก็ปรากฎขึ้น แล้วการดิ่งลงดิน ก็พ้นออกมา ที่กระทรวงเวทมนตร์ยามค่ำคืน ที่ไร้ผู้คน กล้องจะต้องลอยไปเรื่อยๆ ผ่านน้ำพุกระทรวงฯ และ หักลงไปที่ชั้นล่าง ไปสู่ระเบียงทางเดิน ที่มืด มีแสงสีน้ำเงินอยู่ริบหรี่ พอมองเห็น แฮร์รี่ พอตเตอร์ กำลังเดินมุ่งหน้าไปที่ประตูสุดทางระเบียง และคว้าลูกบิดประตูเปิด แต่มันล็อก.. ของลองเขย่าประตูอีกครั้ง.. ไร้ผล และประตูก็กระชากเปิดขึ้นกระทันหัน เกินเสียงดังลั่น แต่ไม่เห็นภาพหลังประตู และแฮร์รี่พอตเตอร์ ก็สะดุ้งตื่น.. ........................ ฉากที่ 2 : ผู้คุมวิญญาณโจมตี {แฮร์รี่ / ผู้คุมวิญญาณ2ตน / ดัดลีย์ / มิสซิส ฟิกส์ / เพ็ตทูเนีย} เขากำลังนั่งอยู่ที่ข้างถนน ลิตเติ้ลวิงจิง ลุกขึ้น และเดินกลับบ้านหมายเลข4 ก่อนที่จะทันสังเกตเห็นว่าน้ำขังข้างถนน น้ำค้างที่ใบหญ้าแข็งสนิท และกำลังขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ อีกฟากของถนน ดัดลีย์ เดอร์สลีย์ พึ่งโบกมือลาเพื่อนๆของเขา และกำลังเดินกลับบ้านเช่นกัน แฮร์รี่ : ดัดลีย์ หลบ อันตราย!!! เขาวิ่งเข้าไปหาดัดลัย์ แทบจะในทันที ดัดลีย์ : แกมีปัญหากับข้ารึไงวะ และดัดลีย์ ก็ต่อยแฮร์รี่เข้าที่หน้า แฮร์รี่คลำมือที่แก้มและเงยหน้าขึ้นไปโดยอัตโนมัติ และแฮร์รี่ ก็คว้าไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา และชี้ไปที่ ดัดลัย์ แฮร์รี่ : แกน่ะแหละ มีปัญหานักใช่มั้ยล่ะ! และ วงกว้างของน้ำค้างแข็ง ก็กว้างขึ้นเรื่อยๆ แฮร์รี่ ค่อยๆหันไปมองจากที่เท้าตัวเอง ไล่ออกไป ไฟในหมู่บ้านดับลง(ในไปนอก และกว้างขึ้นเรื่อยๆ)และเขาก็เงยหน้าขึ้น ผู้คุมวิญญาณ 1 ตน กำลังลอยอยู่เบื้องบน แฮร์รี่ ถอยหลัง และหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา และชี้ไปที่ผู้คุมวิญญาณ ซึ่งบินโฉบลงที่หาแฮร์รี่ แฮร์รี่ค่อยๆถอยหลังไป แฮร์รี่ : ไม่...ไม่...เอ็กซ์เป็คโต พาโตรนุม!!!!!! คาถานั้น ไร้ผล ดัดลีย์ร้องออกมาด้วยความกลัว ผลักแฮร์รี่ล้มลง ก่อนที่จะวิ่งหนีไป และแล้ว ผู้คุมวิญญาณ อีกตน ก็ บินออกมาจากอีกฟากของสนาม และดูด(จะให้เรียกอะไรอีกล่ะนั่น) ดัดลีย์ล้มลง แฮร์รี่ :ไม่!!!! เอ็กซ์เป็คโต พาโตรนุม!!!!!! ดัดลีย์ร้องครางด้วยความกลัว ผู้คุมวิญญาณตัวที่สอง หันขวับมา และลอยมาหาแฮร์รี่ ทั้งสอง ก็เลิกสนใจดัดลีย์ และไล่ตามแฮร์รี่แทน เขาลุกขึ้น และเริ่มวิ่งหนีผู้คุมฯ ซึ่งบินตามมา แฮร์รี่ วิ่งเข้าไปในตรอกหมู่บ้านที่สวนข้างๆบ้าน หลบผู้คุมวิญญาณ ซึ่งตอนนี้ กำลังเลื่อนๆอยู่บนพื้น มองหาแฮร์รี่ มันไปที่ไหน น้ำค้างก็กลายเป็นน้ำแข็ง หมอกควันเริ่มเข้าปกคลุม แฮร์รี่ วิ่งหนีไปต่อ พยายามไม่ให้ผู้คุมวิญญาณหาเจอ แฮร์รี่หันกลับไปอีกครั้ง และ เสก แฮร์รี่ : เอ็กซ์เป็คโต พาโตรนุม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ทันใดนั้น ผู้พิทักษ์ กวางสีไข่มุขก็พุ่งออกมาจากไม้กายสิทธิ์ของเขา และวิ่งเข้าชนผู้คุมวิญญาณจนมันบินหนีขึ้นฟ้าหายลับไปในที่สุด ผู้พิทักษ์ ก็วิ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าอีกฝั่งหายลับไปและพุ่งกลับเข้าหาไม้กายสิทธิ์อย่างรวดเร็ว และทุกอย่างก็กลับมาปกติ ไฟกลับมาสว่างอีกครั้ง และก็มีหญิงสูงอายุคนหนึ่งวิ่งมาก้มลงดูดัดลีย์ซึ่งกลัวอย่างสุดขีด แฮร์รี่วิ่งกลับไปหา แฮร์รี่ : คุณมาทำอะไรที่นี่ มิสซิส ฟิกส์?? มิสซิส ฟิกส์ : เธอก็น่าจะรู้นี่พ่อหนุ่ม! เอาไม้กายสิทธิ์ออกมาสิ! แล้วรีบไปจากที่นี่เร็วเข้า ฉันจะพาเธอไปส่งลุงป้าของเธอ! แฮร์รี่ : แต่ว่า.. มิสซิสฟิกส์ : ฉันเป็นสควิป โอเคมั้ย? ฉันต้องรีบพาเธอไปจากที่นี่ทันที เร็วเข้า! เจ้ามันดังกัสมันหายไปไหนนะ จะฆ่ามันให้ได้เชียว และเธอก็พาแฮร์รี่(อุ้มดัดลีย์มาด้วย)มาส่งถึงบ้านเลขที่ 4 มิสซิสฟิกส์ : โอเคล่ะ ฉันมีหน้าที่แค่นี้ ดูแลตัวเองล่ะ แฮร์รี่ และเธอก็วิ่งลับหายไป พอดีกับที่ประตูบ้านเลขที่ 4 เปิดออก นางเดอร์สลีย์ ตกใจอย่างสุดขีด เพ็ตทูเนีย : ดัดลีย !!!! โอ้ ดัดลีย์!!! เป็นอะไรไปลูก ตอบแม่สิ!!!!!!!!!!! ฉากที่ 3 : จดหมายนกฮูกลึกลับ {แฮร์รี่ / เวอร์นอน / เพ็ตทูเนีย / ดัดลีย์} ฉากตัดไปที่หน้าของลุงเวอร์นอน ที่นั่งในห้องนั่งเล่น แฮร์รี่นั่งอยู่ที่โต๊ะทานข้าวอีกฝั่งคือ ลุงเวอร์นอน ป้าเพ็ตทูเนีย นั่งดูดัดลัย์ที่นั่งสั่นอยู่ที่โซฟา ทุกคนมองไปที่แฮร์รี่ เวอร์นอน : เกิดอะไรขึ้น?!!!!!!!!!!!!!!!!!!! แฮร์รี่ : ผมไม่รู้ อยู่.. เวอร์นอน : อยู่..? อะไรล่ะ แฮร์รี่ : ฟังหน่อยไม่ได้รึไง ผมก็ช่วยดัดลีย์มาแล้วปล่อยผมซะทีสิ! เวอร์นอน : แกจะไปช่วยดัดลีย์ได้ยังไง เมื่อสารรูปมันเป็นแบบนั้น แกบอกมาตามตรงดีกว่า แกจะทำร้ายลูกของฉันใช่มั้ย แฮร์รี่ : ผมไม่ได้ทำ! และกรุณาเอาหน้าใหญ่ๆของคุณออกไปให้พ้น! เวอร์นอน : แก... และเขาก็กระชากคอเสื้อแฮร์รี่ขึ้น เพ็ตทูเนีย : เวอร์นอน... เวอร์นอน พอๆ.... ตอบมาเดี๋ยวนี้นะ.. เธอเดินเข้ามาหาแฮร์รี่ เพ็ตทูเนีย : เกิดอะไรขึ้น ถ้าแกไม่บอก ก็อย่าหวังว่าที่นี่ จะเป็นสิ่งที่เธอเรียงว่า "บ้าน" และตรงกับคำว่า บ้าน นกฮูก ก็บินว่อนเข้ามา และปล่อยซองจดหมายกัมปนาทสีแดง ซึ่งระเบิดออกในทันที่ข้างหน้าป้าเพ็ตทูเนีย เธอหันไปมองซองจดหมายด้วยความตกใจ ดัมเบิลดอร์ : จำคำสุดท้ายของฉันไว้ เพ็ตทูนีย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! และจดหมายกัมปนาท ก็ลุกไหม้ และหายไปในที่สุด ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แฮร์รี่ : มัน..เกิดอะไรขึ้นหรือครับ? ป้าเพ็ตทูเนียไม่ตอบ เธอเหมือนกับช็อค เวอร์นอน : มันหมายความว่าอะไร เพ็ตทูเนีย เพ็ตทูเนีย : มันหมายความว่า แกต้องรีบขึ้นไปนอนเดี๋ยวนี้!! ขึ้นไปเลย! และแฮร์รี่ ก็เดินทืบเท้าขึ้นไปที่ห้องของตัวเอง แฮร์รี่ : ไม่ได้ข่าวจากเพื่อนฝูงอีกครั้ง.. ใช้เวทมนตร์นอกโรงเรียน.. อีกครั้ง!!! และเขาก็ถีบตู้เสื้อผ้าตัวเองด้วยความโมโห -------------------------- ฉากที่ 4 : กองระวังหน้า! { แฮร์รี่ / ลูปิน / มู้ดดี้ / ท็องส์ / พ่อมดอีก 4 5 คน ไม่ต้องบอกชื่อ} ฉากตัดมาตอนที่แฮร์รี่นอนหลับ มีเสียงโกรกกรากที่ชั้นล่าง เขาลุกขึ้น คว้าไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา และออกไปจากห้อง พลางมองจากบันไดลงไปที่ชั้นล่าง มีดวงไฟสีขาวฟ้า 4-5 ดวงลอยอยู่ที่ครัว ......... : เห็นเขาหรือยัง? ......... : เขาต้องอยู่ข้างบนสิ ......... : ได้ยินว่าลุงป้าเขาเลียงเขาหยั่งกะเป็นลูกบลัดเจอร์อะไรอย่างนั้นเลย ......... : จุ๊ๆๆๆ เงียบ มีใครแอบฟังเราที่ชั้นบนแน่ะ! และ1ในแสงนั้นก็ลดลง เผยให้เห็นหน้าของลูปิน ลูปิน : สวัสดีแฮร์รี่ ไม่ได้เจอกันเสียนานนะ แฮร์รี่ : สวัสดีครับอาจารย์.. มู้ดดี้ : พ่อหนุ่ม มาได้ก็ดี! รีบมาแล้วต้องรีบไป เก็บข้าวของเร็วเข้า! ท็องส์ : ฉันจัดการเอง เธอโบกไม้กายสิทธิ์ แล้ว ของทั้งหมด ก็เรียงแถวลงมาข้างล่างอย่างมีระเบียบ แต่กรงเฮ็ดวิกร่วงลงมาส่งเสียงดัง แฮร์รี่ : คุณ.. เดี๋ยว!! ท็องส์ : สบายใจได้ ลุงกับป้าเธอไม่อยู่ตามแผนของเราจ้ะ ลืมไป ฉันชื่อ นิมฟาดอร่า ท็องส์นะจ๊ะ มู้ดดี้ : ว่ามั้ย มันสะอาดเกินไปที่จะเป็นบ้าน ลองมาที่บ้านฉันสิ แฮร์รี่ขำ : ใช่ครับอาจารย์ มู้ดดี้ : เฮอะ! ใครเป็นอาจารย์เธอมิทราบ? ฉันยังไม่เคยพูดกับเธอแม้แต่คำเดียวเลยนะพ่อหนุ่ม! ลูปิน : เก็บไม้กายสิทธิ์ได้แฮร์รี่ มันไม่จำเป็น ที่เราต้องใช้คือไม้กวาด แฮร์รี่ ก็เก็บไม้กายสิทธิ์ มูดดี้ : พ่อหนุ่ม! รู้ไหม? พ่อมดแม่มดหลายคนตูดแหว่งไปตามๆกันเพราะเก็บไม้กายสิทธิ์ไว้ตรงนั้น และมู้ดดี้ก็ตบก้นแฮร์รี่แรงๆ จนแฮร์รี่ทำหน้าเบ้ มู้ดดี้ : ฉันคนหนึ่งล่ะ! ทุกคนหันมามองมูดดี้ด้วยความแปลกใจ มูดดี้ : รีบไปสิ เร็วเข้า มัวมองอะไรกัน? ไป ไป ไป! และทั้งหมด ก็ทะยานขึ้นฟ้าละทิ้งบ้านเลขที่4 ไว้เบื้องหลัง ทั้งคณะ ขี่ไม้กวาดทะยานขึ้นฟ้า เลยชั้นเมฆขึ้นไป ฉากนี้คนที่จะคอยป้องกันแฮร์รี่ทุกคน จะผลัดกันสลับที่ไปเรื่อยๆ คนข้างหน้าจะ ถอยลงมา คนอื่นจะแทนที่ เป็นการระวังหน้าไว้ตลอดเวลา และ แฮร์รี่ยิ้มด้วยความดีใจ ประทับใจ ที่เป็นอิสระอีกครั้ง ฉากขี่ไม้กวาด ไปเรื่อยๆ และลดระดับลงมา กล้องตัดไปที่ผมู่บ้านกริมโมลดฺเพลซ ให้มองเห็นท้องฟ้ามืดดำ ที่คณะเดินทาง ขี่ไม้กวาดบินโฉบลงมาบนพื้น แฮร์รี่ ลงจากไม้กวาดโดยไม่ต้องเบรค เพราะความชำนาญ ................................... ฉากที่ 5 : เลขที่ 12 กริมโมล์ดเพลซ {แฮร์รี่ / ท็องส์ / มู้ดดี้ / ลูปิน / ซีเรียส / ท็องส์ / มอลลี่ / พ่อมด แม่มดแปลกหน้าอีก 4-5 คน} มู้ดดี้หยิบกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง มู้ดดี้ : อ่านสิพอตเตอร์ แฮร์รี่ลังเลเพราะไม่เข้าใจว่ามันคืออะไรกันแน่ มู้ดดี้ : แค่อ่านมันเท่านั้นล่ะน่า! แฮร์รี่ : เลขที่ 12 กริมโมลด์เพลซ และระหว่างบ้านเลขที่ 11 และ 13 ก็มีบ้านอีกหลังผุดขึ้นมาเป็นบ้านทรงสูงที่ดูโทรมๆ แล้วทุกคนก็เริ่มเคลื่อนขบวนเข้าไปที่บ้าน ลูปินนำหน้าไป และเคาะประตู ลูปิน : มอลลี่.. พวกเรามาถึงแล้วนะ .. และเขาก็เปิดประตูเข้าไป ทุกคนก็เริ่มทยอยกันเข้าไป แฮร์รี่อยู่ตรงกลางกลุ่ม อยู่ดีๆ รูปภาพหญิงชราน่าเกลียดข้างประตูอีกบาน ก็กรีดร้องขึ้น หญิงชรา : อ๊ากกกกกกกกกกก แก ไอ้โสมม! พวกสวะชาติชั่ว~! อย่าบังอาจมาเหยียบบ้านหลังนี้นะ ไปให้พ้น ไอ้กากเดน! ทุกคนรีบวิ่งไปจัดการรูปภาพนั้น และประตูข้างๆรูปภาพก็โผวะเปิดออก ซีเรียส แบล็ก ก็ออกมา ซีเรียส : เงียบ! เงียบ!!!!!!!!!!!!!! และเขาก็เสกคาถาใส่รูปภาพนั้น จนมันเงียบลง ซีเรียส : แฮร์รี่ ไม่ได้เจอกันเสียนาน! แฮร์รี่ : ซีเรียส!! เขาวิ่งเข้าไปกอดซีเรียสด้วยความดีใจ ซีเรียส : แฮร์รี่ ดีใจที่ได้เจอเธอ! เป็นยังไง รีมัส? เดินทางราบรื่นดีนะ? ลูปินพยักหน้ายิ้มๆ และ เดินเข้าไปในห้องทานข้าว ซึ่ง มอลลี่นั่งอยู่ มอลลี่ : แฮร์รี่ โอ้ แฮร์รี่!! ฉันเป็นห่วงเธอมากๆ เรียบร้อยดีนะจ๊ะ แฮร์รี่ : ครับ คุณนายวิสลีย์ มอลลี่ : นิมฟาดอร่า เธอช่วย ขนของขึ้นชั้นบนไปให้แฮร์รี่ได้มั้ยจ๊ะ รอน กับเฮอร์ไมโอนี่รอเธออยู่ข้างบนจ้ะ 2คนนั้นอยากเจอเธอใจจะขาดเลยล่ะจ้ะ แฮร์รี่ : โอ้ ไม่เป็นไรครับคุณนายวิสลีย์ ผม ผมขนเองได้ครับ ท็องส์ครับ ..ผมขนเองครับ และเขาก็ขึ้นไปชั้นบน หิ้วของทั้งหมดขึ้นไปอย่างยากลำบาก มอลลี่ : เดี๋ยวฉันจะเรียกให้มาทานมื้อเย็นนะ! ................................................. ฉากที่ 6 : ภาพลวงตา { แฮร์รี่ / รอน / เฮอร์ไมโอนี่ / เฟร็ด / จอร์จ / จินนี่ } และแฮร์รี่ก็ขึ้นมาถึงชั้นบน เป็นฉากมืดๆ มีแสงสีน้ำเงินสลัวๆ เขาก็เข้าไปในห้องนอนของเขา ที่พื้นเป็นไม้โทรม มีเตียงอยู่ข้างขวา หน้าต่างอยู่เบื้องหน้า เมื่อเปิดเข้าไป เฮอร์ไมโอนี่วิ่งมาจากหน้าต่าง วิ่งเข้ากอดแฮร์รี่ และกรี๊ดดังลั่น รอนก็ร้องแทบจะพร้อมกัน แต่แฮร์รี่ทำหน้าเฉย เฮอร์ไมโอนี่ : แฮร์รี่!!!!! ดีใจจริงๆที่ได้เจอเธอ เราเป็นห่วงเธอแทบแย่ เรื่องผู้คุมวิญญาณนั้นน่ากลัวมากๆ กระทรวงปล่อยพวกนั้นออกมาเพ่นพ่านได้ยังไงน่ะ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย! แต่เธอเป็นยังไงบ้าง? แฮร์รี่ : ดี นายล่ะรอน รอน : ไม่มีดีกว่านี้ล่ะ นายโอเคนะ ไม่ได้ข่าวคราวจากนายเลย แฮร์รี่ : แน่สิ ฉันจะไปได้ข่าวจากพวกเธอได้ยังไง? จดหมายซักฉบับก็ไม่มีใครส่งมาเลย! ฉันต้องนั่งรอนับวันที่จะมีใครหันมาสนใจฉันบ้าง แล้วเป็นไงล่ะ??? พอใจกันหรือยัง? รอน? พิกวิดเจียนของนาย มีไว้ทำอะไร??? เฮอร์ไมโอนี่ ครุก.. จับกล้องไปที่ครุกแชงค์นอนอยู่บนเตียง แฮร์รี่ลงมานั่งบนเตียง ปัดครุกแชงค์ออกไปให้พ้น รอน : แฮร์รี่.. ดัมเบิลดอร์สั่ง แฮร์รี่ : ดัมเบิลดอร์???? ดัมเบิลดอร์กันพวกเธอไม่ให้บอกความจริงฉันอย่างนั้นเหรอ ในเมื่อ โวลเดอร์มอร์กลับมายังต้องมีการหลอกลวงอีกเนี่ยนะ?! แล้วพวกเธอยังมีหน้าจะมาพูดกับฉันอีก???? งั้นนี่เป็นการหลอกลวงหรือเปล่าล่ะ? ความห่วงใยนี่เป็นการแสดงหรือเปล่าล่ะ?? ดัมเบิลดอร์สั่งให้พวกเธอทำอย่างนั้นมาน่ะสิ!! เฮอร์ไมโอนี่ : แฮร์รี่! ใช้เหตุผลหน่อยสิ..เราไม่มีทางทอดทิ้งเธอเด็ดขาด แต่ตอนนี้กระทรวงเริ่มมีมาตรการเข้มงวด นกฮูกไปรษณีย์ทุกตัว ต้องถูกตรวจจับค้นหมด! และดัมเบิลดอร์ ก็ห้ามฉันไม่ให้ส่งข่าวให้เธอ โดยเฉพาะเรื่องของเขา.. แฮร์รี่ : เขาไหน?? เฮอร์ไมโอนี่ : เขา.. แฮร์รี่ : อ๋อ โวลเดอร์มอร์ น่ะนะ? รอน : แฮร์รี่ อย่าพูดชื่อนั้น.. แฮร์รี่ : แล้วไง??ตอนนี้กระทรวงเข้มงวดไม่ให้ส่งจดหมายเรื่องของโวลเดอร์มอร์รึไง แค่ไม่พูดชื่อก็ตาขาวเกินพอแล้ว เฮอร์ไมโอนี่ : นั่นล่ะปัญหา แฮร์รี่ ตอนนี้ กระทรวงเวทมนตร์ ดูเหมือนจะไม่เชื่อเรื่องที่คนที่เธอก็รู้ว่าใครกลับมา เธอกลายเป็น "จอมลวงโลก" ที่ไม่มีใครต้องการ กระทรวงต้องการระงับข่าวเรื่องของการกลับมาของคนที่เธอ.. แฮร์รี่ : โวลเดอร์มอร์ !!!!!!!!!!!! และก็เกิดเสียงเปรี้ยงขึ้น เฟร็ด : จอร์จ ฉันว่าเมื่อกี๊นี้เราได้ยินคำไม่พึงประสงค์มานะ! เฟร็ด/จอร์จ : ช่ายเลย จอร์จ : แฮร์รี่ โอ้ เจ้าคนลวงโลก! นายมาได้ยังไงเนี่ย? ไม่บอกกล่าวกันสักคำ เฟร็ด : แม่พึ่งบอกเราเมื่อกี๊! เราเลย อย่างที่นายเห็น เฟร็ด/จอร์จ : หายตัว ! จอร์จ : เราพึ่งได้บัตรผ่านมาไม่นานนี้เอง อันที่จริง มันก็ไม่เลวนะเฟร็ด! วันหลังลองหายตัวไปแถวๆ ห้องส้วมของมักกอนนากัล เพื่อยืนยันว่าเราก็แปลงร่างเป็น ! เฟร็ด/จอร์จ ; ช่ายเลย! แฮร์รี่ เริ่มมีรอยยิ้มขึ้นมา เขายังนั่งอยู่บนเตียง จอร์จลงมานั่งด้วย และ เฟร็ด ก็ขนาบอีกข้าง เฟร้ด : แฮร์รี่ นายต้องไม่เชื่อตัวเอง! เรากำลังมีโปรเจคยักษ์ใหญ่ที่เราเรียกว่า เฟร็ด/จอร์จ : เกมกลวิเศษวิสลีย์!!!! เฟร็ด : แต่แม่ไม่ยอมให้เราดำเนินการ จอร์จ : ใครล่ะจะมาหยุดเราได้ เฟร็ด/จอร์จ : ไม่มี จอร์จ : แต่ถ้าคนที่นายก็รู้ว่าใครจะจัดการเรา เราคงต้องทำให้แน่ใจว่า เขาจะต้องได้ กล่องอาหารว่างเลี่ยงงานของเราไป 1โหล ฟรี! และเราก็จะยกให้นายด้วย แต่ขอพัฒนาอีกนิดแล้วนายจะได้เห็นสินค้าตัวแรก ราคาตั้งต้น เท่าไหร่นะเฟร็ด? เฟร็ด : 19 ซิกเกิ้ล 3 ขนาด ใหญ่ /ยักษ์ /บึ้มส์ เฮอร์ไมโอนี่ ไม่สนใจหน่อยหรือ? เฮอร์ไมโอนี่ : ให้ฉันกินเบอร์ตี้บอตส์รสอ้วกหมายังพอรับได้กว่าสินค้าของพวกเธอ เธอขำ ตอนนี้ บรรยากาศเครียดหายไปแล้ว และจินนี่ ก็เปิดประตูเข้ามา จินนี่ : อาหารเย็นพร้อมแล้ว! เฮ้ หวัดดีแฮร์รี่! แฮร์รี่ : หวัดดี จินนี่ และจู่ๆ นกฮูกหิมะ ก็บนผ่านประตูเข้ามา แฮร์รี่ : เฮ็ดวิก! จินนี่ : ที่จริงมันรอเธอที่นี่มา 2 วันแล้วล่ะ แต่แม่ขอร้องให้มันอยู่ต่อตอนที่เธอมาให้จัดการหนอนฟลอบเบอร์ให้หมดก่อน รีบๆลงมานะแฮร์รี่ และ เฟร็ดกับจอร์จ ก็หายตัวไป ----------------------------------------- ฉากที่ 7 : ภาคีนกฟีนิกซ์ { แฮร์รี่ / รอน / เฮอร์ไมโอนี่ / เฟร็ด / จอร์จ / จินนี่ / มอลลี่ / ลูปิน/ ซีเรียส / ท็องส์/ มู้ดดี้ /พ่อมดแม่มด อื่นๆ} เฮอร์ไมโอนี่ : ปีนี้พวกนั้นคงน่าดูนะ แฮร์รี่ : ใช่.. ไปกันเถอะ และทั้ง 3 ก็เดินลงบันไดลงไปที่ชั้นล่าง ห้องอาหารเปิดไฟสว่างไสว มอลลี่ : เธอนั่งตรงนั้นเลยแฮร์รี่ข้างๆซีเรียส! นี่จ้ะ(เทอาหารให้) และ มอลลี่ ก็เสิร์ฟอาหารให้ทุกคน ซีเรียส : โอเค เริ่มจัดการสิ! ทุกคนเริ่มทานอาหาร จึงมีเสียงพูดคุย และ เสียงจานชามกระทบกัน ท็องส์ : แฮร์รี่.. ฉันขอความเห็นเธอนิดนึง เขียวมะนาวกับเขียวขี้ม้า เธอชอบอันไหนมากกว่ากัน? รอน : เขียวขี้ม้า! แฮร์รี่ : เขียวมะนาวครับ ท็องส์ : งั้นเหรอ อันที่จริงฉันชอบสีชมพูนะ! แล้วเธอ ก็หลับตา สักพัก ผมของเธอ ก็เปลี่ยนสีเป็นสีชมพู แฮร์รี่ : คุณทำได้ยังไงฮะ? ท็องส์ : ฉันเป็นแม่มดที่เป็น เมตามอร์ฟเมกัส จ้ะ ซีเรียส : ใช่ และที่เธอเป็นอย่างนั้น มันทำให้เธอแปลงโฉมให้เข้ากับลูปินสุดทีรักของเธอ อู้วว! ท็องส์ : โอ้ เงียบน่า ซีเรียส!!! ลูปินเงยหน้าขึ้นมายิ้มและกินต่อ ซีเรียส : แฮร์รี่ ฉันเป็นเจ้าบ้านที่แย่มากๆ ลืมไปเลย ยินดีต้อนรับสู่บ้านของฉัน! แม้มันจะรกไปหน่อย แต่ ระหว่างที่เรารอเธอ ก็ทำความสะอาดไปได้เยอะมาก แล้วเธอล่ะแฮร์รี่.. ฉันเป็นห่วงเธอมากนะ ปีที่แล้วฉัน ต้องรีบขึ้นมาถึง ฮอกส์มีด เพื่อให้แน่ใจว่า เธอปลอดภัย! แล้ว แฮร์รี่ : อะไรนะครับ แล้วทำไมคุณไม่บอกผมล่ะครับ ผมจะได้ไปหา ซีเรียส : ก็เพราะว่าฉันทำไม่ได้น่ะสิ มันเด่นชัดเกินไป ฉันยังเป็นนักโทษแหกคุกอยู่ และแน่นอน ตอนนี้ก็ยังเป็น แค่แน่ใจว่าเธอปลอดภัย ฉันก็สบายใจล่ะ แฮร์รี่ : ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่กันล่ะครับ? ซีเรียส : ไว้หลังอาหารแฮร์รี่ เราทุกคนอยากบอกเธอทั้งนั้น และฉากก็ตัดไปตอนที่กินข้าวเสร็จแล้ว ทุกคนนั่งอยู่ที่โต๊ะ ท่าทางเครียด ~~~~ ลูปิน : เอาล่ะแฮร์รี่ ตอนนี้ฉันต้องอธิบายให้เธอเข้าใจก่อนว่าอะไร คืออะไร เพราะถ้าเธอไม่เข้าใจตั้งแต่ตอนนี้ เราก็ไม่รู้ว่า เราจะได้มีโอกาสอธิบายให้เธอฟังอีกเมื่อไหร่ แฮร์รี่ ที่นี่ คือ สำนักงานใหญ่ของ "ภาคีนกฟีนิกซ์" ซึ่ง ซีเรียส เต็มใจที่จะยกบ้านเลขที่ 12 กริมโมลด์ของเขา ให้เป็นสำนักงานใหญ่... แฮร์รี่ : อะไรนะครับ มู้ดดี้ : เป็นการรวมตัวของพ่อมดฝ่ายดีอย่างพวกเรา เพื่อต่อสู้กับ โวลเดอร์มอร์! ลูปิน : และเราก็มีหน้าที่อีกอย่างคือ คอยปกป้องเธอ และตอนนี้ เราก็มีระบบของเรา คอยจัดเวรดูแลเธอ พ่อมดแม่มดหลายคน ก็อาสามา ทุกคนให้ความสำคัญแก่เธอ! เธอเหมือนกับเป็นความหวังของเรา แฮร์รี่ แต่ตั้งแต่โวลเดอร์มอร์กลับมา มันไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเราคิดไว้ พวกนั้นทำเหมือนเราเป็นตัวตลก มู้ดดี้ ; พวกนั้นมองเหมือนกับว่าเราเป็นพวกบ้าๆเรียกความสนใจแล้วตอนนี้ เราก็ต้องอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆ มันไม่เหมือนเดิมแล้วพอตเตอร์ โลกเวทมนตร์กำลังแตกแยก เราขาดความสามัคคี เราต้องมีศัตรูใหม่อย่างไร้เหตุผล! ลูปิน : เราต้องใช้วิธีที่ค่อนข้างเสี่ยง ตอนนี้ เราไว้วางใจใครไม่ได้อีกแล้ว.. เราจึงมีการสอดแนมไปตามที่ต่างๆ ปลอมตัว เราต้องทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้ข้อมูลมากพอที่จะโต้กลับกระทรวงได้ แม้แต่เดลี่พรอเฟ็ตก็เถอะ ท็องส์ : ได้ข่าวว่าวันนี้หนังสือพิมพ์ลงว่าเราอยู่ในบัญชีคนไข้สติเฟื่องของ เซ็นต์มังโกนี่ ฉันไม่อยากจะเชื่อ! เธอพูด มีสีหน้ากังวล มอลลี่ : อาเธอร์บอกฉันว่าทั้งหมดนี่เป็นฝีมือของฟัดจ์ เขาน่ะตัวดีเลย ฉันไม่อยากเชื่อว่าเขาจะเป็นคนที่มองโลกแคบขนาดนั้น เขาพยายามจะปัดเรื่องต่างๆออกไปเพื่อแค่ให้โต๊ะทำงานนายกของเขาสะอาดแค่นั้นแหละ! ลูปิน : ถ้าจะมีใครที่จะพอคุมฟัดจ์ได้ก็คงมีแค่ ดัมเบิลดอร์เท่านั้น.. มู้ดดี้ : ดัมเบิลดอร์??? แม้แต่เขาเองตอนนี้ยังเป็นตาแก่จอมลวงโลกเลย ฉันมั่นใจว่าฟัดจ์ไม่มีทางเปิดโอกาสให้ตัวเองไปเจอกับดัมเบิลดอร์แน่ๆ เขาน่ะขี้ขลาดจะตาย ลูปิน : แต่ยังไง พวกนั้นก็ถือไพ่เหนือกว่าเรา.. แฮร์รี่ เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ ไม่มีอะไรที่จะปลอดภัยแล้ว แม้แต่ฮอกวอตส์ ขอเพียงเธอสัญญาได้มั้ยว่า เธอจะไม่หาเรื่องใส่ตัว ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม!! แฮร์รี่ : ครับ ลูปิน : งั้นเธอไปนอนได้แล้วแฮร์รี่ พรุ่งนี้เธอต้องตื่นแต่เช้า อาเธอร์จะมารับเธอไปที่กระทรวงเวทมนตร์ แฮร์รี่ /รอน/เฮอร์ไมโอนี่ : อะไรนะ?? ลูปิน : กระทรวงเพิ่งมีหมายแจ้งมาว่าแฮร์รี่ต้องเข้ารับการพิจารณาคดี เรื่องที่เขาใช้เวทมนตร์โดยที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ.. รอน : นั่นมันไร้เหตุผลชัดๆ แฮร์รี่ทำเพื่อป้องกันตัวเองเท่านั้น! ลูปิน : ทุกคนก็คิดอย่างนั้ รอน เพียงแต่กระทรวง ไม่ได้คิดอย่างนั้น ไปนอนซะแฮร์รี่ มอลลี่ : ทุกคนขึ้นไปนอนให้หมดเลยจ้ะ เตรียมตัวจัดกระเป๋าให้พร้อม เฟร็ด จอร์จ เก็บไอ้ล็อกเก็ตพิเรณนั่นลงที่เดิม! และ อย่าให้แม่เห็นพวกเธอ เอาของบ้าๆบอๆออกมาให้เห็นอีกนะ ไปนอน! และ แฮร์รี่ รอน เฮอร์ไมโอนี่ เฟร็ด จอร์จ จินนี่ ก็ขึ้นบันไดไปด้วยกัน แฮร์รี่ : ราตรีสวัสดิ์ และเขาก็เข้าไปในห้องนอนคนเดียว และลงนอน และจู่ๆ กรอบรูปที่ว่างเปล่าที่ฝั่งตรงข้าม ก็มีเสียงออกมา ?? : แกตายแน่ พอตเตอร์!! และภาพหลอนระเบียงทางเดินแสงสลัวๆสีน้ำเงินก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง แฮร์รี่จับลูกบิดประตูเปิดออก แต่ไม่สำเร็จ เขาลองอีกครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ และเขาก็สะดุ้งตื่น!! หน้าต่างเผยให้เห็นท้องฟ้ายามเช้านั้นโปร่งใส่ แต่ก็มีเมฆบางๆ ท้องฟ้ายังเป็นสีแดงส้มอยู่ ในห้องยังมืดอยู่ และ เขาก็ลงไปชั้นล่าง(แต่งตัวแล้ว) ----------------------------------------------------------- ฉากที่ 8 : กระทรวงเวทมนตร์ { แฮร์รี่ / อาเธอร์ / พ่อมด แม่มดอื่นๆอีกมากมายในกระทรวง } เมื่อแฮร์รี่เข้าไปในห้องครัว มอลลี่กำลังทำอาหารอยู่ที่ครัวที่ลึกเข้าไปอีก มีควันฉุยออกมา ส่วนอาเธอร์ กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์จิบกาแฟอยู่ที่โต๊ะ ไฟเปิดอยู่ดวงเดียว คือที่โต๊ะ และหันมาทักแฮร์รี่ อาเธอร์ : สวัสดีแฮร์รี่! แฮร์รี่ : สวัสดีครับคุณวิสลีย์ แฮร์รี่เขย่ามืออย่างยิ้มแย้ม อาเธอร์ : เราไปกันเลยดีมั้ย แฮร์รี่ : ได้สิครับ อาเธอร์ : มอลลี่ ฉันไปก่อนนะ! มอลลี่ : จ้ะที่รัก และเธอก็วิ่งออกมา มอลลี่ : แฮร์รี่ โชคดีนะจ๊ะที่รัก เธอต้องอธิบายทุกอย่างให้ศาลฟัง ใช้เหตุผล ทุกอย่างที่เธอมี ฉันมั่นใจว่าเธอทำได้จ้ะ โชคดีนะจ๊ะ และเธอก็หอมที่หน้าผากแฮร์รี่ ที่ห้องโถงทางเข้า และภาพก็ตัดไปด้านหน้าบ้าน ก่อนที่ประตูเปิดออกมา อาเธอร์ : เชิญเลยแฮร์รี่ และแฮร์รี่ก็ออกมาก่อน ตามด้วยอาเธอร์ซึ่งปิดประตูตามหลัง บ้านเลขที่ 12 หดลงทันตาเห็น แฮร์รี่หันหลังไปมอง ก่อนที่จะเดินไปในหมู่บ้านเพื่อเข้ากรุงลอนดอน ระหว่างเดิน อาเธอร์ : เคยไปกระทรวงเวทมนตร์มาก่อนมั้ยแฮร์รี่? แฮร์รี่ : ไม่ครับ อาเธอร์ : อ้า ฉันเองก็น่าจะรู้ รอนเองก็ยังไม่เคยได้ไป แม้แต่มอลลี่เองก็เถอะ! ครอบครัวเรามีแค่ ฉัน บิล และ เพอร์ซี่เท่านั้นแหละที่เคยไป ถ้าเธอจะได้เจอบิลก็อาจจะเป็นปีนี้น่ะแหละ! และฉากก็ตัดไปที่ทั้ง 2 นั่งอยู่ในรถเมล์ที่กำลังวิ่งเข้ากรุงลอนดอน แฮร์รี่ : คุณวิสลีย์ครับ แล้วเพอร์ซี่ล่ะครับ อาเธอร์ : แฮร์รี่ : เกิดอะไรขึ้นครับ อาเธอร์ดูหนักใจ อาเธอร์ : เขาหนีออกจากบ้านไป เราทะเลาะกันน่ะ เขาเองก็เหมือนฟัดจ์ ไม่เชื่อว่าคนที่เธอก็รู้ว่าใครกลับมา เราก็เลย.. เขาก็ยักไหล่ ตัดไปในภาพกว้างของลอนดอน ที่ทั้ง 2 กำลังเดินอยู่ อาเธอร์ : ทางเข้ากระทรวงอยู่ในเมือง แต่ทางนี้ฉันก็ไม่เคยใช้มาก่อนหรอกนะ และทั้ง 2 ก็เดินทางมาถึง ตู้โทรศัพท์สีแดงเก่าๆ กระจกแตก ทั้ง 2 เข้าไปข้างใน อาเธอร์ยกหูโทรศัพท์ขึ้น อาเธอร์ : ไหน เอ้อ...6-2-4-4-2 เอาล่ะ แฮร์รี่ อยู่ใกล้ๆฉันไว้ และตู้โทรศัพท์ก็เริ่มจมลงสู่ดินเหมือนลิฟท์ ก่อนที่แสงจะเริ่มสาดเข้ามา ??? : รถไฟใตดินมักเกิ้ล ถ้าคุณสนใจค่ะ อาเธอร์ : เราไม่ได้มาชั้นนี้ ต้องลงต่อแฮร์รี่ และตู้โทรศัพท์ก็เลื่อนลงต่อจนกระทั่ง แสงสาดเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้สว่างกว่าเก่า และทั้ง 2 ก็อยู่สุดทางเดินกระทรวงเวทมนตร์ (กล้องยังไม่ถ่ายภาพกระทรวง ถ่ายแค่ 2 คนนั้นก่อน) อาเธอร์ : เอาล่ะแฮร์รี่... ยินดีต้อนรับ..สู่กระทรวงเวทมนตร์!! และกล้องก็ ซูมออกอย่างรวดเร็วโดยราบเรียบกับพื้นให้เห็นเท้าพ่อมดแม่มดที่เดินขวักไขว่ในกระท รวง และกล้องก็ลอยขึ้น เผยให้เห็นภาพโดยรวมของกระทรวงเวทมนตร์ น้ำพุใหญ่ยักษ์อยู่ตรงกลาง ที่ผนังจะมีเตาผิงที่พ่อมดแม่มดจะเดินทางโดยผงฟลูเป็นระยะๆ ด้านหน้าจะเป็นประตูสีทอง และทางเดินที่นำไปสู่ประตูสีทอง จะมีลิฟต์อยู่ทั้ง 2 ข้าง คนในห้องโถงนั้น เดินกันขวักไขว่ ส่วนใหญ่จะสวมเสื้อคลุมสีเข้มๆ ทั้ง 2 เริ่มก้าวออกมาจากตู้โทรศัพท์ แฮร์ เดินหันซ้ายหันขวาด้วยความตื่นตาตื่นใจ (ขอคั่นจังหวะนิดนึง คือ อยากให้เพื่อนๆ นึกถึงโทนหนังสว่างไสวในภาค แรก ฉากนี้ จะสว่างพอๆกับภาคแรกเลยล่ะ) อาเธอร์ : แฮร์รี่ ตรงไปที่ลิฟต์เลย! ทั้ง 2 รวมทั้งพ่อมดคนอื่นๆ เริ่มเบียดๆเข้าไปในลิฟต์ และอยู่ดีๆ ก็มีสิ่งหนึ่งที่พุ่งปร๊วดเข้ามาในลิฟต์เหมือนจรวด และก็หยุดอย่างรวดเร็วในลิฟต์ มันคือ นกกระสากระดาษ ที่กระพือปีกอยู่ในลิฟต์ แฮร์รี่กันไปมองด้วยความประทับใจ จากนั้น ประตูลิฟต์ก็ปิด แล้วก็ลงไปๆ(ไม่จำเป็นต้องบอกว่าชั้นอะไร) จนหยุดที่ชั้นชั้นหนึ่ง ประตูลิฟต์เปิด (กิ๊ง) นกกระสาก็พุ่งปี๊ดออกไป แฮร์รี่กับอาเธอร์ก็เดินออกมาจากลิฟต์ และเดินตามระเบียงทางเดิน แฮร์รี่มองเห็นประตูอยู่สุดทางเดิน และกำลังจะไปถึง แต่ประตูบานนั้น ก็เปิดผัวะออก! มีพ่อมดคนหนึ่งเดินออกมา ภาพข้างหลังประตูนั้นเห็นไม่ชัด แต่พอมองเห็น ห้องสีน้ำเงินสลัวๆ มีเสียงกึงกังแปลกๆ และพ่อมดคนนั้น ก็ปิดประตูดังปัง! อาเธอร์ : ไม่ใช่ห้องนั้นแฮร์รี่ นั่นมันกองปริศนา เราต้องลงบันไดข้างๆนี่! ตัดมาอีกชันหนึ่งที่ทั้ง 2 เดินบันไดลงมา และไปถึงหน้าประตูบานใหญ่ อาเธอร์ : เอาล่ะแฮร์รี่.. ฉันช่วยเธอได้เท่านี้ โชคดีนะแฮร์รี่ แฮร์รี่ : แต่คุณวิสลีย์...คุณไม่ได้.. แต่อาเธอร์ เดินไปแล้ว และหันกลับมาอีกครั้ง อาเธอร์ : เธอทำได้แฮร์รี่ ฉันเชื่อ! แฮร์รี่ หันกลับไปที่ประตู ถอนหายใจ และผักประตูเข้าไปในห้องพิจารณาคดี ฉากที่ 9 : การพิจารณาคดี { แฮร์รี่ / ฟัดจ์ / อัมบริดจ์ / ดัมเบิลดอร์ / มิสซิส ฟิกส์ / พ่อมด แม่มดอื่นๆอีกมากมายในกระทรวง } แฮร์รี่เดินเข้ามาในห้องพิจารณาคดีที่เงียบกริบ คณะลูกขุน ผู้ตัดสิน แม้แต่ฟัดจ์ นั่งนิ่ง ตามองไปที่แฮร์รี่ด้วยสายตามุ่งร้าย มีเพียงเสียงฝีเท้าของแฮร์รี่เท่านั้น แสงไปนั้นสองไปที่เก้าอี้ตรงกลางเหมือนคอนเสิร์ต และส่องไปยัง โต๊ะที่ฟัดจ์และคนสำคัญนั่งอีกจุดหนึ่ง ส่วนหย่อมอื่นๆนั้น มืดสนิท... ฟัดจ์ : มาช้า! เสียงกังวานไปทั่ว ฟัดจ์ยืนขึ้น แฮร์รี่ : ผมขอโทษครับ อัมบริดจ์ : กฎข้อแรกของการพิจาณาคดีคือ จำเลยไม่สามารถพูดได้จนกว่าจะได้รับอนุญาต กรุณานั่งลงที่เก้าอี้ตัวกลาง คุณพอตเตอร์ เสียงของเธอราบเรียบ แต่เร็วมาก เพื่อเป็นการสวนแฮร์รี่กลับ เพิ่มความกดดัน.. อัมบริดจ์ : จากรายงาน กล่าวว่า มิสเตอร์ แฮร์รี่ เจมส์ พอตเตอร์ ได้ใช้เวทมนตร์โดยที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ และ ในสถานที่ท่ามกลางชุมชนของมักเกิ้ล เธออ่านรายงาน และเงยหน้าขึ้นมามองแฮร์รี่ อัมบริดจ์ : มีอะไรจะอธิบายไหม แฮร์รี่ : ตอนนั้นผมกำลังเดินกลับบ้าน แต่ระหว่างทาง ผมถูกโจมตีโดยผู้คุมวิญญาณ และลูกพี่ลูกน้องของผมก็ถุกโจมตีเช่นกัน อัมบริดจ์ : นั่นก็แสดงว่าคุณใช้เวทมนตร์ต่อหน้ามักเกิ้ลเด็กคนนั้นด้วยใช่หรือไม่? แฮร์รี่ : ใช่ครับ แต่เป็นการป้องกันตัว.. ฟัดจ์ : ฮะ! ใครแถวนี้มีสัจจะเซรุ่มบ้างมั้ย?? พูดความจริงมาดีกว่าพอตเตอร์! ผู้คุมวิญญาณนั้นอยู่ในการควบคุมของเรา! แล้วมันจะไปอยู่ในหมู่บ้านมักเกิ้ลอย่างนั้นได้เรอะ บ้ากันใหญ่แล้ว! และที่สำคัญ มักเกิ้ลไม่มีทางเห็นผู้คุมวิญญาณด้วย! แกกุเรื่องชัดๆ! ดัมเบิลดอร์ : เรียนศาลที่เคารพ ผมว่าเรามีพยานรู้เห็นด้วย เธอคือ อราเบลล่า ฟิกส์ กรุณาให้เธอมาให้การในสิ่งที่เธอเห็นได้หรือไม่? เสียงของเขา ดังมาจากมุมมืดในห้อง เขาต้องเป็น 1 ในคนที่ในอยู่ในจุดที่มืดแน่นอน ฟัดจ์ : คุณพามักเกิ้ลมาที่นี่ด้วยเหรอ ดัมเบิลดอร์?? ดัมเบิลดอร์ : เธอเป็นสควิป และผมมั่นใจว่าเธอรู้รายละเอียดทั้งหมด เสียงนั้นยังพูดต่อไป ฟัดจ์เอียงหูไปหาอัมบริดจ์ กระซิบกันเบาๆ ฟัดจ์ : เชิญ และ ดัมเบิลดอร์ ก็ก้าวออกมาจากความมืด มีมิสซิสฟิกส์ เดินตามมาดัมเบิลดอร์ เดินมาข้างๆแฮร์รี่ และมีพ่อมดอีกคน นำเก้าอี้มาเสริมให้ทั้ง 2 ลงนั่งข้างๆแฮร์รี่ ฟัดจ์ : อธิบายมา! มิสซิสฟิกส์ : ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณ 2 ทุ่ม ฉันกำลังทำเรื่องสัพเพเหระอยูในบ้านของฉัน แต่จู่ๆฉันก็รู้สึกได้ว่ามันมีสิ่งที่ผิดแปลกจากปกติ ไฟบ้านฉันดับ และในบ้านเหมือนกับเย็นลงๆ ฉันจึงออกไปดูข้างนอกบ้าน และพบว่า แฮร์รี่ กำลังวิ่งหนีผู้คุมวิญญาณ ตอนนั้น ลูกพี่ลูกน้องของเขานอนสลบอยู่กลางสนาม ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งไม่น่าเชื่อ แต่ฉันก็ต้องเชื่อ เมื่อมีผู้พิทักษ์ที่เป็นกวางวิ่งออกมาจากไม้กายสิทธิ์ ไล่ผู้คุมวิญญาณ 2 ตัวออกไป จากนั้น ฉันจึงวิ่งไปดูอาการของเด็กคนนั้น และพาทั้งคู่กลับไปส่งผู้ปกครองเขา มาดามโบนส์ : เธอเสกคาถา ผู้พิทักษ์งั้นหรือ แฮร์รี่ : ใช่ครับ ผมบอกแล้วว่าเป็นการป้องกันตัว มาดามโบนส์ : เด็กน้อยคนนะคอลีเนียส ที่จะเสกคาถาผู้พิทักษ์ได้ และมันก็เป็นการป้องกันตัว ฉันไม่คิดเรื่องนี้จะจบที่พอตเตอร์ ต้องไปอยู่ในอัซคาบันนะ ดัมเบิลดอร์ : จากกฎที่ระบุไว้ กล่าวว่า พ่อมดแม่มดที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ไม่สามารถใช้เวทมนตร์ได้ยกเว้นแต่ตกอยู่ในภาวะที่คับขันหรือมีอันตรายถึงชีวิต ผมคิดว่าคุณคงรู้กฎข้อนั้นดี คอลีเนียส ฟัดจ์ : ผมรู้ดี มาดามโบนส์ : มิสซิสฟิกส์ คุณช่วยกรุณาระบุลักษณะของผู้คุมวิญญาณอีกครั้งสิคะ มิสซิสฟิกส์ : มันมี 2 ตัว เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีผ้าคลุมสีดำ.. บินได้.. สิ่งสำคุญก็คือ มันมากับความมืด..ความทุกข์ทรมาณ เหมือนกับดูดเอาความสุขของเราไป.. มาดามโบนส์ : ฉันคิดว่าเธออธิบายได้ชัดเจนมากนะ ฟัดจ์ : เชอะ! ซักซ้อมบทมาอย่างดีมากกว่า! ดัมเบิลดอร์ : ผมขอยืนยันต่อศาลสูงวิเซนกาม็อตว่า ทุกอย่างที่เธอพูดเป็นความจริงทุกประการ! ถ้าท่านข้องใจอย่างไร เธอยินดีที่จะให้การให้พวกเราทั้งหมดฟังอีกรอบ ฟัดจ์ : ไม่ เราไม่ต้องการ อัมบริดจ์ : จากรายงาน ได้บอกอีกด้วยว่า นี่เป็นครั้งที่ 3 ที่พอตเตอร์ ได้ใช้เวทมนตร์ต่อหน้ามักเกิ้ล ครั้งแรกคือเขาใช้เวทมนตร์กลั่นแกล้งแขกของลุงและป้าแท้ๆของเขา ครั้งที่สอง เขาใช้เวทมนตร์เสกให้ป้าของเขาพองลมลอยขึ้นไป และครั้งที่สาม ก็คือครั้งนี้ คุณมีอะไรจะอธิบายมั้ย มิสเตอร์ พอตเตอร์? แฮร์รี่ : ครั้งแรกนั้น เป็นฝีมือของเอลฟ์ ฟัดจ์ : เด็กโกหก! ลวงโลก! เอลฟ์ประจำบ้านจะมาอยู่ในบ้านของมักเกิ้ลได้ยังไง? ไร้สาระ แฮร์รี่ : แต่ครั้งนั้นคุณบอกว่าเป็นการเตือนครั้งแรก ครั้งที่2ตอนนั้นคัณก็ให้อภัยผมว่านั่นเป็นอุบัติเหต! นี่ครับ ฟัดจ์ : กฎมันเปลี่ยนแปลงได้.. ดัมเบิลดอร์ : ถ้าคุณพูดอย่างนั้นผมก็ยืนยันว่า กฎของของคุณนั้นเหลวไม่เป็นท่า อัมบริดจ์ : ดูหมินศาล! ฟัดจ์ : ฟังก่อน โดโลเรส..! ดัมเบิลดอร์ : คุณจะบอกว่ากฎนั้นเปลี่ยนแปลงมันเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ คุณได้ตัดสินพอตเตอร์ในคราวก่อนไปแล้ว แต่ถ้าคุณอยากรือฟื้นคดีของพอตเตอร์ตอนอายุ 12 ขึ้นมา ผมเต็มใจที่จะนำเอลฟ์ประจำบ้านตัวนั้นมาให้คุณทันที ฟัดจ์ : ไม่จำเป็น! ดัมเบิลดอร์ : งั้นคุณก็ไม่มีสิทธิที่จะกล่าวหาพอตเตอร์ในคดีเก่า ฟัดจ์ : บ้ากันชัดๆ! แต่คดีนี้.. ดัมเบิลดอร์ : คดีนี้ ผมได้ให้การไปแล้วว่า มันเป็นการป้องกันตัว ซึ่งก็อยู่ในกฎข้อยกเว้นซึ่งคุณเองก็บอกว่าทราบดี และ ศาลสูงแห่งนี้ ตามที่ระบุในกฎ ไม่ได้มีอำนาจในการตัดสินพอตเตอร์ด้วยซ้ำ ศาลสูงวิเซ็นกาม็อต ไม่ใช่ศาลสำหรับตัดสินโทษของนักเรียนที่ใช้เวทมนตร์ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ กฎ ระบุชัดเจน และมัน ตายตัว! (เงียบกริบ) การถกเถียงนั้น เริ่มเครียดขึ้นทุกทีๆ และ ช่วงที่ ดัมเบิลดอร์ ยืนขึ้นเถียงในตอนท้าย กล้อง หมุนรอบตัวแฮร์รี่ เป็นการบอกถึงความเครียด ... ฟัดจ์ :.. มาดามโบนส์.. มาดามโบนส์ : ใครที่เห็นด้วยว่าคดีนี้ คุณพอตเตอร์นั้น ไม่มีความผิดในการเสกคาถา ผู้พิทักษ์ กรุณายกมือขึ้น ยกกันเกินครึ่งห้อง มาดามโบนส์ : เป็นเอกฉันท์ ดิฉันขอสรุปว่า คุณพอตเตอร์ไม่มีความผิด จบการพิจารณาคดี จากนั้น เธอก็ หยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา และโบกสะบัดและมีแสงสีทองพุ่งออกมาจากปลายไม้ เป็นตรากระทรวงเวทมนตร์ใหญ่ยักษ์ ส่องประกายแวววาดเจิดจ้าจนแสงกลายเป็นสีขาวก่อนที่จะอ่อนลง กลายเป็นฉาก รถไป กำลังเดินทางไปฮอกวอตส์... ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ฉากที่ 10 : ม้าลึกลับ { แฮร์รี่ / รอน / เฮอร์ไมโอนี่ / ลูน่า / เนวิลล์ / } ในตู้ขบวนรถไฟ เฮอร์ไมโอนี่ : เธอรอดมาได้อย่างเหลือเชื่อจริงๆแฮร์รี่ แฮร์รี่ : ใช่..ฉันก็ว่างั้น.. แต่ฉันไม่คิดด้วยซ้ำว่า ดัมเบิลดอร์จะมาช่วยฉันไว้ ไม่งั้นป่านนี้ฉันคงอยู่ในอัซคาบันแล้วแหงๆ.. แล้วแฮร์รี่ก็เอนหัวโขกกระจกหน้าต่างรถไฟอย่างอารมณ์เสีย เฮอร์ไมโอนี่ : ฉันรู้ว่าเขาต้องมา.. ดัมเบิลดอร์ไม่มีทางที่จะปล่อยให้เธอตกอยู่ในอันตรายอย่างนั้นหรอก แฮร์รี่ : แต่ฉันก็คิดเหมือนฟัดจ์..ผู้คุมวิญญาณนั้นหลุดมาได้ยังไง รอน : ไม่มีใครรู้แฮร์รี่ แม้แต่กระทรวงยังปิดข่าวเรื่องนี้เลย.. ..เงียบ.. รอน : เธอดูกังวลนะ.. แฮร์รี่ : อะไรนะ? รอน : ฉันได้ยินเธอ..คราง แฮร์รี่ : คราง?? รอน : ตอนนอนน่ะ เหมือนกับเธอฝันร้าย ทุกคืน.. เฮอร์ไมโอนี่ : เธอยังเจ็บแผลเป็นอยู่มั้ยแฮร์รี่? แฮร์รี่ : เจ็บ เวลาฝันร้าย เฮอร์ไมโอนี่ : ดูแลตัวเองดีๆนะ เออ.. แฮร์รี่ เราต้องไป.. แฮร์รี่ : ไปไหน? เฮอร์ไมโอนี่ : ฉันกับรอน ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพรีเฟ็ค แฮร์รี่ มองอย่างแปลกใจกึ่งยิ้ม แฮร์รี่ : เธอ กับรอน??? พรีเฟ็ค??? รอน : เราต้องไปอยู่ตู้พรีเฟ็ค แฮร์รี่ แฮร์รี่ : เอ้อ ได้ แน่นอน.. ไม่มีปัญหา ยังไง แล้วเจอกันก็แล้วกัน.. และรอนกับ เฮร์ไมโอนี่ก็เดินออกไป และปิดประตู ภาพกว้างถ่ายรถไฟฮอกวอตส์ เดินทางไปเรื่อยๆ ผ่านทุ่งหญ้า และสะพาน(รู้ๆกันอยู่ มีแทบทุกภาค) ซึ่งตอนนั้น ท้องฟ้ามืดมิด และ ฝนตกหนักมาก! แต่ปราสาทฮอกวอตส์ ที่เปิดไฟสว่างไสว ก็เห็นอยู่เด่นชัดทีเดียว มีเสียงปึงๆๆ เหมือนคนเคาะประตูรถไฟ(รถไฟหยุดแล้ว) ?? : ทิ้งสัมภาระไว้ แล้วเราจะนำไปส่งเอง! หวูดรถไฟดังลั่น ปุ๊นๆๆ และเหล่านักเรียน ก็แห่กันลงมาจากรถไฟ คนวุ่นวาย ขวักไขว่มากๆที่ชานชลา รอน : แฮร์รี่ แฮร์รี่! ทางนี้ๆ รอนชูมือเรียกแฮร์รี่ให้ไปหา เพื่อจะไปด้วยกัน เฮอร์ไมโอนี่ยืนด้วยอยู่แล้ว แฮร์รี่ : เห็นแฮกริดมั้ย? เฮอร์ไมโอนี่ : ไม่เห็นแฮร์รี่ แต่บางทีเขาคงรอเธอในโรงเรียน รีบไปดีกว่า ฝนตกหนักแล้วแฮร์รี่ บรรยากาศของวันที่เฉอะแฉะ คนรีบวิ่งขึ้นรถม้า วิ่งโดยสัตว์ที่ล่องหน??.. ปราสาทอยู่ห่างๆ แฮร์รี่ รอน เฮอร์ไมโอนี่ รีบวิ่งไปที่ถนนที่จะนำไปสู่ฮอกวอตส์ ที่มีรถม้าจอดรออยู่ เฮอร์ไมโอนี่ : คันนั้น ไปเร็วเข้า! ทั้ง 3 วิ่งไปที่รถม้าคันที่ยังว่าง เฮอร์ไมโอนี่รีบปีนเข้าไปในรถม้าอย่างยากลำบาก ตามด้วยรอน ซึ่งดูเหมือนจะเป็นปัญหาหนัก ส่วนแฮร์รี่ ซึ่งยืนรออยู่ ก็เหลือบไปเห็นสัตว์ที่ลากรถนี้ด้วยความตกใจ และตื่นกลัว เป็นฉากที่ต้องให้ความรู้สึกลึกลับ แฮร์รี่ต้องทำหน้าที่ลึกลับ มองไปที่สัตว์ที่เหมือนม้าเพกาซัส แต่เหมือนกับมาจากขุมนรก เป็นม้ามีปีกที่มีสีดำ ดวงตาสีขาวเหมือนผี มันเงยหน้าขึ้นมามองแฮร์รี่ เสียงฝนตกและเสียงเจี๊ยวจ๊าวค่อยๆเงียบลงไป แฮร์รี่ตกอยู่ในห้วงพะวัง กล้องตัดไปๆมาๆ ระหว่าง แฮร์รี่ กับ เธสตรอล แต่ละครั้ง ซูมเข้าใกล้เรื่อยๆ ฝันยังตกหนักเช่นเดิม (นึกภาพที่แฮร์รี่เปียกเซอๆ มองสัตว์ประหลาดลึกลับด้วยความสงสัยสิ) และเสียงของรอน ที่เบามาก ตะโกนมา รอน : แฮร์รี่ แฮร์รี่ แฮร์รี่! แฮร์รี่!!! และแฮร์รี่ก็ออกมาจากห้วงนั้น... รอน : แฮร์รี่.. เป็นอะไรหรือเปล่า แฮร์รี่ : รอน! นายเห็นม้าสีดำตัวนั้นหรือเปล่า? และแฮร์รี่ ก็ชี้ไปยังจุดที่เขาเห็น รอน : ไม่.. แฮร์รี่ มันเป็นสัตว์ล่องหนไม่ใช่หรอ แฮร์รี่ : แต่.. ฉันเห็นมัน นายไม่เห็นหรอ ข้างหน้ารถน่ะ รอน : เอาน่าแฮร์รี่ รีบขึ้นรถ นายเปียกไปหมดแล้วนะ! จากนั้น เนวิลล์ ก็วิ่ง เร็วจี๋หลบฝนมาทางรถม้าที่แฮร์รี่จะขึ้น จินนี่วิ่งมาด้วย และเด็กผู้หญิงอีกคน เนวิลล์ : แฮร์รี่..ฉันขอขึ้นไปนั่งด้วยคนได้มั้ย? รถนายยังไม่เต็ม แฮร์รี่ (ยังไม่ขึ้นรถ) : ได้สิ แน่นอน และเนวิลล์ และ จินนี่ ก็ ปีนขึ้นรถไป แฮร์รี่ ยังมอง เธสตรอลด้วยความสงสัยอีกครั้ง ลูน่า : เจ้าม้าตัวนั้นมันแปลกดี..ว่ามั้ย? แฮร์รี่ : อะไรนะ ลูน่าซึ่งกำลังปีนขึ้นรถม้าหันกลับมายิ้มให้ ลูน่า : ลูน่า เลิ๊ฟกู๊ด.. ยินดีที่ได้รู้จัก แฮร์รี่ และทั้ง 2 ก็เขย่ามือกัน แฮร์รี่ หันกลับไปมองเธสตรอลอีกครั้ง ลูน่า : อย่ากังวลไป ฉันก็เห็นมันเหมือนกัน จากนั้นแฮร์รี่ ก็ปีนขึ้นรถม้าตามขึ้นไป ขบวนรถม้า ที่ไม่เห็นสัตว์ที่ลาก ก็เริ่มวิ่งไปสู่ปราสาท กล้องจับภาพลอยขึ้นไปเรื่อยๆให้เห็นภาพกว้างของภาพบรรยากาศกลางคืนของฮอกวอตส์ที่ฝนต กหนัก แต่มีปราสาทตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า โดยที่มีรถม้า กำลังวิ่งไปสู่ตัวปราสาท แต่ทันใดนั้น มีเธสตรอล(ที่ไม่ได้ลากรถม้า) บินโฉบตัดหน้ากล้องบินไปสู่ปราสาท (เพื่อเป็นการยืนยันว่ามีสิ่งมีชีวิตนี้จริงๆ) เราจะค้างไว้อย่างนั้นให้คนดูสงสัยต่อไปว่าเจ้านี่มันคืออะไร?.. ภาพที่บรรยายเมื่อกี้ ซ้อนด้วยเสียงดัมเบิลดอร์ ที่เริ่มกล่าวในงานเลี้ยงต้อนรับ... --------------------------------- ฉากที่ 11 : เรากำลังถูกแทรกแทรงโดยกระทรวงเวทมนตร์.. { แฮร์รี่ / รอน / เฮอร์ไมโอนี่ / เฟร้ด / จอร์จ / จินนี่ / เนวิลล์ / เชมัส / ดีน / นร.กริฟฟินดอร์อื่น และ นร. ฮอกวอตส์ / ศ. มักกอนนากัล / ฟลิตวิก / อัมบริดจ์ / สเนป / ดัมเบิลดอร์ / และ อาจารย์ท่านอื่นๆ แต่ไม่มีแฮกริด และ ทรีลอว์นีย์ } ดัมเบิลดอร์ : ยินดีต้อนรับกลับเข้าสู้ฮอกวอตส์อีกครั้ง! จงอยู่ในความสงบและฟังฉันพูดซัก 2 3 คำก่อนที่เราจะเริ่มอิ่มอร่อยกับอาหารของเรา เริ่มแรก ฉันขอแนะนำ อาจารย์ท่านใหม่ ที่จะมาสอนวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดปีนี้ ศาสตราจารย์ โดโลเรส อัมบริดจ์ ! ก็มีเสียงปรบมือ อัมบริดจ์ก็ยืนขึ้น โบกมือให้นักเรียน ดัมเบิลดอร์ : และต่อไปฉันขอ อัมบริดจ์ : อะแฮ่ม! ดัมเบิลดอร์ : อ้อ.. ขอโทษที โดโลเรส และดัมเบิลดอร์ก็หลีกทางให้ศาสตราจารย์อัมบริดจ์ขึ้นมาพูด อัมบริดจ์ : สวัสดี นักเรียนทุกๆคน ครูชื่อ ศาสตราจารย์อัมบริดจ์จ้ะ ปีนี้ ฉันจะมาทำหน้าที่เป็นครูสอนวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืด ที่เราขาดคนสอนไปอีกแล้ว ฉันนั่งดูพวกเธอมาสักพักก็คิดว่า เราคงจะอยู่ร่วมกันได้ดี และฉันหวังว่า เราคงจะเป็น ครู เป็น ศิษย์ และเป็นมิตรที่ดีกันนะจ๊ะ ถ่ายหน้า ดัมเบิลดอร์ยิ้มให้ อัมบริดจ์ : ประเพณีของที่นี้เป็นสิ่งที่สูงส่งยิ่งนัก ฉันเองก็เคยผ่านมันมา แต่ถ้าเรามองในแง่ความเป็นจริง ฉันคิดว่าเราอาจจะต้องละทิ้งบางอยาง และเพิ่มสิ่งใหม่ๆ ที่จะพัฒนาพวกเราให้รุดหน้าขึ้นไปอีกขั้น และขึ้นไปเรื่อยๆ แต่ประเพณีที่สูงส่งนั้นกลับเป็นกรอบแห่งการพัฒนา ที่ทำให้เราก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่เต็มฝีเท้า .. บางเราเราก็คงต้องเข้าใจคำว่า เก่า และ ใหม่ เก่า คือ ความคิดหรือสิ่งที่ ดี แต่อาจจะไม่สามารถนำมาใช้ได้ในตอนนี้ เพราะมันผ่านมาเป็นเวลานาน ใหม่ เป็นสิ่งที่เข้ามาทดแทนความเก่า และเพื่อสนองความต้องการ ฉันมั่นใจว่าปีนี้ เราคงจะได้พบกับสิ่งใหม่ๆหลายอย่าง เราจะได้พบกับ แนวคิด การปฏิบิติ ที่เข้ากับโลกของเราในปัจจุบัน เราจะคงสิ่งที่ดีๆไว้ แต่เราจะต้องนำความใหม่ มาแทนที่ ความเก่าบางอย่าง... ศ. มักกอนนากัล เอียงไปคุยกับ ฟลิตวิก มักกอนนากัล : ฉันล่ะตั้งใจแน่วแน่ที่จะหาเสื้อคลุมตัวใหม่มาทดแทนตัวสีชมพูแป๊ดนี่ให้เธอใหม่จริงจ รี๊ง! ฟลิตวิกขำก๊าก... แต่อัมบริดจ์ก็พูดต่อไป อัมบริดจ์ : ...เราจะได้ก้าวไปเป็น พ่อมด แม่มด ที่ยิ่งใหญ่ และฉันมั่นใจว่าเธอทุกคนสามารถทำอย่างนั้นได้ ขอให้พวกเธอทุกคน ตั้งใจ แน่วแน่ในสิ่งที่เธอต้องการจะทำนะจ้ะ แล้วเจอกันในชั้นเรียน เงียบชั่วครู จนดัมเบิลดอร์ เป็นคนปรบมือนำคนแรก และคนอื่นๆก็ปรบตาม แฮร์รี่ : ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าปีนี้คนจากกระทรวงจะมาเป็นอาจารย์ที่นี่! เฮอร์ไมโอนี่ : เธอว่าอะไรนะ? แต่ดัมเบิลดอร์ก็พูดขึ้นต่อ แฮร์รี่เลยบุ้ยบ้ายให้กลับไฟฟังก่อน ดัมเบิลดอร์ : ฉันคงต้องบอกว่าปีนี้ ทุกคนคงจะต้อง เปลี่ยนไป ฉันอยากให้พวกเธอกระฉับกระเฉง กระตือรือร้นให้มากๆ พวกปี5 จะต้องเจอกับ ว.พ.ร.ส. อย่างแน่นอน พวกปี 7 จะต้องเจอกับ ส.พ.บ.ส. เป็นการส่งท้าย ส่วนพวกปี6 ฉันหวังว่าเธอจะพอใจกับผล ว.พ.ร.ส. ที่พึ่งได้มา รอน : เขาพูดอะไรของเขาฉันงง -*- (มีตัวย่อมากเกิน) ดัมเบิลดอร์ : แต่ตอนนี้ ไม่ว่าจะเกิอะไรขึ้น ในตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุด ที่ฉันต้องบอกว่า "ขอร้อง" ฉันขอร้องให้พวกเธอทั้งหมด สามัคคีกัน.. เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้ว เป็นสัญญาณเตือนให้เราทุกคนรู้ว่า พวกเราต้องอยู่ด้วยกัน พวกเราต้องสามัคคี! ถ้ามีสิ่งไหนเกิดขึ้นที่นี่ ฉันมั่นใจว่าคนแรกที่จะช่วยเธอได้ ก็คือมิตรของเธอ.. และตอนนี้ ขอเชิญ พบกับสิ่งที่รอคอย อาหารเลิศรส! เชิญทานให้อร่อย! และอาหารก็ปรากฎขึ้นบนจานทุกๆคน เสียงคนพูดคุยกันเสียงดัง และเสียงจานชามกระทบกันดังสนั่น แอนเจลิน่า : แฮร์รี่ แฮร์รี่!!! แอนเจลิน่า ชะเง้อข้ามโต๊ะอีกฝั่งมาทักแฮร์รี่ แฮร์รี่ : มีอะไร แอนเจลิน่า? แอนจเจลิน่า : รู้มั้ยว่าปีนี้ฉันได้เป็นเป็นกัปตันทีม แฮร์รี่ : เอ้อ! ใช่ ดีแล้วล่ะ แอนเจลิน่า! แอนเจลิน่า : แล้วตอนนี้ เราขาดคีปเปอร์นี่ ฉันคิดว่า เราคงจะต้องคัดเลือกกันเร็วๆนี้ แล้วเจอกันนะ! แฮร์รี่ : อื้อ แล้วเจอกัน แฮร์รี่ก็พยักหน้ารับ แล้วรอนก็เอียงมา รอน : แฮร์รี่ ปีนี้ฉันคิดว่าฉันจะลองเข้าคัดเลือกด้วย แฮร์รี่ : เยี่ยม รอน! แล้วฉันจะรอดูนายรับลูกพลาด! รอนก็ชกแฮร์รี่แบบเล่นๆ ------------------------------------------------------- แล้วภาพก็ตัดไปตอนที่นักเรียน กำลัง ทยอยแห่กันออกมาจากห้องโถงใหญ่ ทั้ง 3 เดินออกมา แล้วเฮอร์ไมโอนี่ก็ดึงแขนแฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่ : แฮร์รี่ แฮร์รี่ :อะไร? เฮอร์ไมโอนี่ : เมื่อกี๊เธอบอกว่า อัมบริดจ์ มาจากกระทรวงเวทมนตร์หรอ? แฮร์รี่ : ใช่ คนเดียวกับตอนที่ฉันเข้าไปรับการพิจารณาคดีเลย เฮอร์ไมโอนี่ : นั่นไม่ใช่เรื่องดีเลยนะ! แฮร์รี่ : ทำไมล่ะ? เฮอร์ไมโอนี่ หยุดอยู่ที่ราวบันไดห้องโถงใหญ่ที่จะนำขึ้นไปสู่ห้องโถงที่มีบันไดเวทมนตร์ เฮอร์ไมโอนี่ : เห็นได้ชัดว่าตอนนี้กระทรวงเวทมนตร์ได้ส่งคนเข้ามาคอยควบคุมฮอกวอตส์ และที่สำคัญ เพื่อปิดปากเธอ เพื่อระงับข่าวเรื่องของ คนที่เธอก็รู้ว่าใครกลับมา! ฮอกวอตส์กำลังถูกแทรกแทรงโดยกระทรวงเวทมนตร์ ฉันว่า อัมบริดจ์อะไรนี่คงไม่ได้มามือเปล่าแน่ๆ..เธอไม่ได้ฟังสิ่งที่เธอพูดหรอ เธอจะเข้ามาเปลี่ยนแปลงทุกอย่างในที่นี่ ฉันว่า เธอและดัมเบิลดอร์น่ะแหละ เป็นเป้าหมายแรกที่กระทรวงส่งเธอคนนั้นมา! และกล้องก็ซูมเข้าที่หน้าแฮร์รี่ ที่กังวลอย่างมากกับเรื่องเหล่านี่ ก่อนที่จะซ้อนด้วยภาพยามเช้าของปราสาทฮอกวอตส์ วันแรกของการเรียน และวันแรกของความวุ่นวาย เพราะ ศ.อัมบริดจ์... ฉากที่ 12 : ศาสตราจารย์ อัมบริดจ์ { แฮร์รี่ / รอน / เฮอร์ไมโอนี่ / มัลฟอย / แครบ / กอยล์ / เชมัส / ดีน / เนวิลล์ / ปาราวตี / นร.อื่นๆ / ศ. อัมบรอิดจ์ / ศ. มักกอนนากัล / ฟิลช์ } แสงสีแสดสาดส่องเข้ากระทบกับปราสาทหลังยักษ์ ฮอกวอตส์ ภาพมุมกว้างของปราสาทที่มองมาจากยอดแหลมสุดของปราสาท ทำให้เห็นแถบแสงสีแสดแดง ทะเลสาบอยู่ลิบๆ แฮร์รี่ รอน และ เฮอร์ไมโอนี่ หิ้วกระเป๋าสัมภาระที่ต้องใช้ในการเรียน เข้าไปในห้องโถงใหญ่ ทั้ง สามกำลังเดินไปที่ ที่นั่ง กล้องวิ่งตาม เฮอร์ไมโอนี่ : ให้ตายสิ เธอทำเรื่องวุ่นตั้งแต่วันแรกเลยนะรอน! รอน : อะไร? ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย! เฮอร์ไมโอนี่ : ก็เธอไม่ได้มาตระเวณดูแลตอนกลางคืนนี่ เธอได้รับเลือกเป็นพรีเฟ็คไม่ใช่หรอ! รอน : มันก็แค่วันแรก เฮอร์ไมโอนี่ : คอยดูนะ ถ้าเธอโดนปลด แล้วแฮร์รี่ได้เป็นพรีเฟ็คต์แทน ฉันจะขำให้ดู เธอมองรอนด้วยสายตาดุดัน เฮอร์ไมโอนี่ : ดูเขาสิ แฮร์รี่ รอน และ เฮอร์ไมโอนี่นั่งลงแล้ว กล้องถ่าย มัลฟอย กำลังนั่งคุยกับ แครบ กอยล์ และ แพนซี่ เฮอร์ไมโอนี่ : 2คนนั้นก็ได้เป็นพรีเฟ็ค แฮร์รี่ ถ้าไม่จำเป็น เธอ ห้ามไปยุ่งกับเขาเด็ดขาด ตอนนี้ มัลฟอยมีอำนาจเหนือเธอ ทุกอย่าง ไม่แน่ ภายในวันแรก กรึฟฟินดอร์ อาจจะได้คะแนนติดลบจากเขาคนเดียว แฮร์รี่ ไม่ได้ฟังคำพูดเฮอร์ไมโอนี่... เขากำลังเคลิ้ม ... เขากำลังมอง(ถ่ายภาพใกล้)โช แชง ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเรเวนคลอ แล้วแฮร์รี่ก็หันกลับมา ยิ้มน้อยๆ แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามา แล้ว ก็ตัดไปที่ฉาก นักเรียน ปี 5 กำลังนั่งอยู่ในห้องเรียนการป้องการตัวจากศาสตร์มืด ก่อนที่ประตูห้องเรียนจะเปิดออก แล้วศาสตราจารย์อัมบริดจ์ก็เดินเข้ามา ผ่านห้องเรียนไปที่หน้าชั้นเรียน แล้วหันกลับมายิ้มให้นักเรียน อัมบริดจ์ : สวัสดียามเช้า นักเรียนทุกคน นร. : ....(เงียบ).... อัมบริดจ์ : สวัสดียามเช้า! เสียงของเธอเข้มขึ้นกว่าเดิม นร. : สวัสดียามเช้า พูดกันด้วยเสียงเบาบาง อัมบริดจ์ : เอาล่ะ กฎข้อแรกในห้องเรียนของฉันก็คือ เราควรจะทักทายกันก่อน! เมื่อฉันกล่าวทักทายพวกเธอ เธอก็ควรจะขานรับว่า "สวัสดี ศาสตราจารย์ อัมบริดจ"! นะจ๊ะ เอาละ ลองใหม่อีกรอบ อัมบริดจ์ : สวัสดียามเช้า นักเรียนทุกคน นร. : สวัสดี อาจารย์ อัมบริดจ์ พูดกันอย่างพร้อมเพรียง อัมบริดจ์ : ดีมาก! ยันดีต้อนรับนักเรียนที่รักทุกๆคนเข้าสู่บทเรียน วิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืด ฉันชื่อ ศาสตราจารย์ โดโลเรส เจน อัมบริดจ์ อย่างที่ฉันได้แนะนำตัวไปเมื่อวานนี้แล้ว เธอพูดไป เดินผ่านโต๊ะต่างๆไป พอพูดจบประโยคแล้ว เธอก็เดินกลับไปที่กระดานอย่างรวดเร็ว ทั้งชั้นเงียบกริบ อัมบริดจ์ : อย่างที่ฉันบอกไปเมื่อวานว่า เราควรจะนำสิ่งใหม่ที่ดีๆ มาแทนที่สิ่งเก่าๆ ฉันอยากให้พวกเธอมีพื้นฐานที่แน่นอนในวิชานี้ ดังนั้นตอนนี้ เก็บไม้กายสิทธิ์ของเธอไปเลย มันไม่จำเป็นสำหรับวิชานี้ สิ่งที่สำคัญตอนนี้ คือ "ทฤษฎี" เฮอร์ไมโอนี่ : อาจารย์คะ.. แต่วิชานี้ เราควรจะเน้นการปฏิบัติมากกว่านะคะ อัมบริดจ์ : กฎข้อที่ 2 ในชั้นเรียนของฉันคือ เธอทุกคน ต้องยกมือเพื่อเป็นการขออนุญาตที่จะพูดนะจ้ะ มิสเกรนเจอร์ไม่ได้ยกมือ ดังนั้น ฉันจะทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วอัมบริดจ์ ก็หันกลับไปที่กระดานทำเป็นไม่เห็น เฮอร์ไมโอนี่ ยกมือขึ้น เธอเลยทำเสียงจิ๊ด้วยความไม่พอใจและเอามือลง อัมบริดจ์ : ก่อนอื่นเรา มาดูจุดประสงค์ของวิชานี้กันก่อน แล้วเธอก็เสกไปที่กระดาน มีตัวอักษรสีทองขึ้นมา>ไม่ต้องถ่าย เฮอร์ไมโอนี่ยกมือขึ้นอีกครั้ง อัมบริดจ์ : มิสเกรนเจอร์. เฮอร์ไมโอนี่ : ศาสตราจารย์คะ จุดประสงค์การเรียนของอาจารย์ ทำไมไม่บอกว่า เพื่อฝึก และพัฒนาความสามารถ และความรู้ในการต่อสู้กับศาสตร์มืดด้วยล่ะคะ อาจารย์ ก็เห็นอยู่ ชื่อวิชานี้คือการป้องกันตัว อัมบริดจ์ : เธอไม่เคยได้ยินหรอ ที่ว่า "ทฤษฎี คือ ทุกสิ่ง" ถ้าเธอแม่น ทฤษฎี เธอ ก็จะแม่นในการปฏิบัติหลักสูตรเห็นว่าการปฏิบัติจะเป็นอันตรายต่อนักเรียน เราจึงต้องปรับปรุง และเสริมในด้านทฤษฎี เฮอร์ไมโอนี่ : ไม่หรอกค่ะ ถ้าเราไม่มีการฝึกฝน อัมบริดจ์ : อะแฮ่ม! มิสเกรนเจอร์ บางที การที่เธอพูดมากเกินความจำเป็นมันก็ไม่ดีในบางครั้งนะจ๊ะ เธอสวนกลับ ด้วยเสียงดุ มัลฟอย และ เพื่อนๆ ขำอย่างเยาะเย้ย อัมบริดจ์ : เอาล่ะ บทเรียนวันนี้ฉันอยากให้เธอเปิดหนังสือไปที่บทแรก และอ่าน ทำความเข้าใจนะจ๊ะ เฮอร์ไมโอนี่ยกมือขึ้นอีกครั้ง อัมบริดจ์ทำสีหน้ารำคาญ อัมบริดจ์ : มิสเกรนเจอร์ ฉันหวังว่านี่คงจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะยกมือในคาบนี้นะจ๊ะ ว่าไงจ๊ะ เฮอร์ไมโอนี่ : หนูอ่านจบแล้วค่ะ อัมบริดจ์ : จบแล้วงั้นหรือ เฮอร์ไมโอนี่ : ค่ะ อัมบริดจ์ : งั้นก็อ่านบทต่อไปเลยสิจ๊ะที่รัก เฮอร์ไมโอนี่ : ไม่มีการปฏิบัติในบทแรกหรอคะ? อัมบริดจ์เดินไปทางอื่น เฮอร์ไมโอนี่ : อาจารย์คะ? อัมบริดจ์ก็ยังไม่ได้ยิน เฮอร์ไมโอนี่ : อาจา.. รอนห้ามเธอ รอน : ขืนเธอพูดมากกว่านี้ กริฟฟินดอร์อาจจะมีคะแนนติดลบเพราะเธอน่ะแหละ! เฮอร์ไมโอนี่ทำหน้าโมโหสุดๆ แฮร์รี่ : อาจารย์ครับ! อัมบริดจ์ : เธอยังไม่ยกมือนะ มิสเตอร์พอตเตอร์ แล้วแฮร์รี่ ก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง แฮร์รี่ : อาจารย์ครับ! อัมบริดจ์ : มีอะไรหรือจ๊ะ แฮร์รี่ : ผมคิดว่า ทฤษฎีคงช่วยอะไรพวกเราไม่ได้หรอกครับ อัมบริดจ์ : เธอคิดว่าเธอรู้ดีเท่ากับคนที่ถูกฝึกมาอย่างดีจากกระทรวงหรือจ๊ะ ถ้าเธอเชี่ยวชาญนักฉันอนุญาตให้เธอมาสอนแทนเลย เอามั้ย? แฮร์รี่ : เอาครับ อัมบริดจ์ : นั่งลง พอตเตอร์! เธอสวนกลับ แล้วปาราวตี ก็ยกมือขึ้น อัมบริดจ์ : ว่าไงจ๊ะ? ปาราวตี : หนูเห็นด้วยกับแฮร์รี่นะคะ ถ้าเรามีแต่ทฤษฎี ถ้าเราถูกโจมตีจริงๆ แล้วเราจะไม่สามารถรับมือกับมันได้เลยนะคะ แล้วเราจะ...ไม่มีการ เตรียมตัวกับมันเลยหรือคะ? อัมบริดจ์ : ก็เพราะว่ามันไม่มีอะไรให้เธอต้องรับมือนี่จ๊ะ เราอยู่ในนี้อย่างปลอดภัย รอน : แล้วข้างนอกโรงเรียนล่ะครับ มันมีมีภัยอันตรายอยู่หรอคครับ? อัมบริดจ์ : ไม่มีแน่นอนจ้ะ แต่เธอยังไม่ยกมือเลยนะ มิสเตอร์วิสลีย์ แฮร์รี่ : นั่นมันไม่จริง! อัมบริดจ์หันมาหาแฮร์รี่ แล้วเดินมาหาเข้า อัมบริดจ์ : เธอคิดว่ามันมีอะไรอันตรายอยู่ภายนอกหรือไง มิสเตอร์พอตเตอร์? แฮร์รี่ : ใช่ครับ อัมบริดจ์ : แล้วเธอคิดว่าใครล่ะจ๊ะ ที่จะมาโจมตีเด็กอย่างพวกเธอ? แฮร์รี่ : บางที... อาจจะเป็น ผู้คุมวิญญาณสัก 2 ตัว หรือไม่ก็ โวลเดอร์มอร์ มั้งครับ? อัมบริดจ์ : หักคะแนนกริฟฟินดอร์ 10 แต้ม! ผู้คุมวิญญาณนั้นเป็นความผิดพลาดของระบบในกระทรวง แล้วไม่มีทางที่คนที่เธอก็รู้ว่าใครจะกลับมา หันหน้ากลับไปที่หนังสือ แล้วอย่าให้ฉันต้องเตือนเธออีกพอตเตอร์! แฮร์รี่ : ถ้างั้น ตอนนี้กระทรวงคงจะทำความผิดพลาดครั้งใหญ่แล้วล่ะครับ อัมบริดจ์ : มิสเตอร์พอตเตอร์ กรุณาอยู่ในความสงบ และอย่าก่อกวนชั้นเรียนของฉันอีก! แฮร์รี่ยืนขึ้นอย่างโมโห แฮร์รี่ : อาจารย์จะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับ ก็อาจารย์ยังไม่เคยเจอลอร์ด โวลเดอร์มอร์นี่ครับ? ถ้าเขาไม่กลับมาจริงๆ แล้วเซดริก ดิกกอรี่ จะตายเพราะอะไรล่ะครับ อัมบริดจ์ : มันเป็นอุบัติเหตุ แฮร์รี่ : เขาถูก ฆาตกรรม! โดย โวลเดอร์มอร์ แล้วมันไม่ใช่อุบัติเหตุโง่ๆ เหมือนที่อาจารย์พูดครับ! อาจารย์ต้องเชื่อผม เพราะว่ามันเป็นความจริง! อัมบริดจ์ นั่งลงหลังโต๊ะทำงาน มองที่แฮร์รี่ อัมบริดจ์ : ฉันไม่มั่นใจเลยว่า ความจริงแท้ๆ จากปากของเธอมันออกมาได้ครึ่งของทั้งหมดหรือเปล่า ลุกขึ้นพอตเตอร์ ลุกขึ้น ฉันเสียใจที่จะต้องบอกเธอว่า เธอคงต้องเข้ารับการกักบริเวณกับฉันแล้วล่ะ... เธอทำตัวของเธอเองนะพอตเตอร์ เธอเลือกที่จะพูดได้หลายทาง แต่เธอเลือกที่จะไม่พูดความจริง แฮร์รี่ : มันเป็นความจริง! อัมบริดจ์ : มิสเตอร์ พอตเตอร์ เธอช่วยเอากระดาษนี่ไปให้ศาสตราจารย์มักกอนนากัลให้ฉันทีนะจ๊ะ แล้วฉันหวังว่า ในคาบเรียนต่อไป ฉันจะได้เห็นภาพที่ดีกว่านี้นะจ๊ะ พวกเธอที่เหลือ อ่านต่อไป มิสเกรนเจอร์ อ่านบทที่ 2 ไป แฮร์รี่เดินออกจากห้องเรียนด้วยความโมโห แล้วเขาก็เดินไปตามระเบียงทางเดินที่ไร้ผู้คน จนถึงประตูห้องทำงานอาจารย์ แล้วเขาก็เคาะประตูห้อง ศาสตราจารย์มักกอนนากัลเป็นคนเปิดประตู มักกอนนากัล : อ้าว.. พอตเตอร์ มีอะไรหรือเปล่า? แฮร์รี่ : ศาสตราจารย์อัมบริดจ์ ฝากให้ผมเอาโน๊ตนี้มาให้อาจารย์ครับ มักกอนนากัล อ่านกระดาษแผ่นนั้น แล้วทำหน้ากังวลมากขึ้นอีก มักกอนนากัล : โอ้.. ไม่ จริงๆด้วย...... เข้ามาพอตเตอร์ อาร์กัส คุณช่วยหลบไปก่อนได้มั้ย ฉันมีธุระต้องคุยกับพอตเตอร์ ฟิลช์ : ก่อเรื่องตั้งแต่วันแรกเลยหรอพอตเตอร์..ไอ้เด็กเลว มักกอนนากัล : อาร์กัส..กรุณา! เธอพูดเสียงเฉียบแล้วฟิลช์ก็โค้ง แล้วเดินจากไป มักกอนนากัล เดินไปที่โตะทำงานของเธอ แล้วนั่งลง มักกอนนากัล : นั่งลงพอตเตอร์ แล้วแฮร์รี่ก็นั่งลงด้วยความประหม่า มักกอนนากัล : กระดาษโน๊ตแผ่นนี้ อธิบายความประพฤติที่แย่มากของเธอพอตเตอร์ แต่ในสายตาของโดโลเรส แต่สำหรับฉัน มันปกติ... ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ไม่อยู่พอตเตอร์ ฉันจะต้องคอยดูแลเธอแทนเขาเวลาเขาไม่อยู่ วันแรกของเธอกับโดโลเรสเป็นไปอย่างที่ฉันคาดไว้ พอตเตอร์ ฉันเข้าใจ และเชื่อในสิ่งที่เธอพูดกับเขาในชั่วโมงเรียน แต่ฉันขอกำชับเลยว่า เธอไม่ควรพูดแบบนั้นอีก โดโลเรสเป็นคนที่เราเชื่อถือไม่ได้ แม้แต่ในหมู่อาจารย์ด้วยกัน แฮร์รี่ : งั้นอาจารย์ ไม่สามารถ พูดให้ ศาสตราจารย์อัมบริดจ์ฟังได้หรอครับ มักกอนนากัล: ฉันเสียใจจริงๆ ที่ฉันคงไม่สามารถช่วยเธอในเรื่องเหล่านี้ได้เลย เราก็เป็นอาจารย์เหมือนกัน เธอต้องเข้ารับการกักบริเวณตามที่เธอกำหนด... แต่ฉันขอเตือนเธอไว้ตั้งแต่วันนี้เลยนะ พอตเตอร์ จงระวัง โดโลเรส อัมบริดจ์ดีๆ จงระวัง... แฮร์รี่ : ครับ อาจารย์ มักกอนนากัล : เธอไปได้แล้ว พอตเตอร์ ตอนนี้คงหมดเวลาเรียนแล้ว แฮร์รี่ ยืนขึ้น แฮร์รี่ : อาจารย์ครับ... แฮกริดไปไหนหรอครับ ผมไม่เห็นเขาตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ มักกอนนากัล : ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันพอตเตอร์ คงเป็นธุระของเขามั้ง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฮอกวอตส์ดูเปลี่ยนไปตั้งแต่ โดโลเรสย่างก้าวเข้ามาในปราสาทแห่งนี้... และแฮร์รี่ ก็เดินออกไปจากห้องทำงานของมักกอนนากัล -------------------------------------------------------------------- ฉากที่ 12 ความผิดหวังของแอนเจลิน่า { แฮร์รี่ / รอน / เฮอร์ไมโอนี่ / จินนี่ / ดีน / แอนเจลิน่า } แฮร์รี่ เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นรวม รอนและเฮอร์ไมโอนี่ ที่นั่งทำการบ้านด้วยกันอยู่ รีบลุกขึ้นเดินมาหาแฮร์รี่ รอน : แฮร์รี่! เฮอร์ไมโอนี่ : แฮร์รี่ เป็นยังไงบ้าง? แฮร์รี่ : เลวร้ายมากๆ ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าดัมเบิลดอร์ปล่อยคนแบบนี้เข้ามาสอน! เฮอร์ไมโอนี่ : ฉันว่าดัมเบิลดอร์มีอำนาจไม่พอ แฮร์รี่ : ฉันรู้! แฮร์รี่ตะคอก แฮร์รี่ : ... ฉันว่าฉันควรจะเขียนไปเล่าให้ซีเรียสรับรู้บ้าง รอน : เธอควรทำอย่างนั้นแฮร์รี่ และประตูรูปภาพเปิดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นจินนี่ ส่งเสียงคิกคักอย่างสนุกสนานเดินเข้ามาในห้อง เธอเดินมากับ ดีน โทมัส ทั้ง 2 คน เย้าแหย่กันไปมา แล้วก็กอดกันในที่สุด ดีนลาจินนี่ขึ้นไปที่หอนอน แฮร์รี่ : 2คนนั้น.. เฮอร์ไมโอนี่ : จินนี่กับดีนกำลังคบกันอยู่แฮร์รี่ รอน : ฉันไม่อยากจะเชื่อ! จินนี่ : ไม่อยากจะเชื่ออะไร รอน! จินนี่เดินยิ้มแป้นมานั่งข้างๆ เฮอร์ไมโอนี่ แฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่ วงกระเจิง เฮอร์ไมโอนี่ : เออ เราก็พึ่งรู้ว่าเธอคบอยู่กับดีนน่ะจินนี่ จินนี่ : โอ้! เขาน่ารักมากเลย! รอน : เธอน่าจะระวังเนื้อระวังตัวไว้จินนี่! เธอยังเด็กนะ! จินนี่ : โอ้ โรนัลด์-*-! ทำไมถึงทำตัวเหมือนแม่ยังงี้นะ! อีกอย่าง มันก็ไม่ใช่เรื่องของพี่อยู่แล้ว ฉันจะคบกับใคร มันก็เรื่องของฉัน แต่ถ้าพี่จะคบกับใคร อย่าลืมบอกฉันด้วยก็แล้วกันนะ โรนัลด์ แล้วเธอก็หัวเราะ แล้วก็เดินขึ้นหอนอนไป รอนทำหน้าบึ้งตึง เฮอร์ไมโอนี่ : แล้วเธอกับโชล่ะแฮร์รี่ ไปถึงไหนแล้ว? แฮร์รี่ ตกใจมาก ดวงตาเบิกโพลง แฮร์รี่ : อะไรนะ เฮอร์ไมโอนี่ : ไม่ต้องเขินหรอกแฮร์รี่ ฉันเห็นเธอแอบมองเธอหลายทีแล้วล่ะ เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มกว้าง รอน มองแฮร์รี่อย่างไม่น่าเชื่ออีกครั้ง รอน : แฮร์รี่! นายก็อีกคนหรอ แฮร์รี่ อายมาก แต่ก็ยิ้มๆ เฮอร์ไมโอนี่ : โธ่ รอน! ให้ตายสิ ประตูรูปภาพเปิดขึ้นอีกครั้ง รอบนี้เสียงเรียกแฮร์รี่ มาแต่ไกล แอนเจลิน่า : แฮร์รี่ แฮร์รี่! เธออยู่นี่เอง! แฮร์รี่ : มีอะไร แอนเจลิน่า? แอนเจลิน่า : แฮร์รี่ พรุ่งนี้เจอกันที่สนามควิดดิชนะ ฉันจะคัดเลือกคีปเปอร์พรุ่งนี้ รอน! เธอลงชื่อไว้ อย่าลืมนะ! แล้วเธอก็เดินไป ส่วนแฮร์รี่ ก็ทำหน้ากังวลมาก แฮร์รี่ : แอนเจลิน่า แอนเจลิน่า : อะไร? แฮร์รี่ : ฉัน...ฉันขอโทษ แอนเจลิน่า : เธอหมายความว่ายังไง? แฮร์รี่ : ฉัน..ไปไม่ได้ ฉันต้องอยู่กักบริเวณกับ อัมบริดจ์.. แอนเจลิน่า นิ่งอยู่พักนึง ทำหน้าเหลือเชื่อ และผิดหวังน้อยๆ แอนเจลิน่า : ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยแฮร์รี่ ประชุมรวมทีมครั้งแรก นายจะไม่มา แฮร์รี่ : ฉันอยากจะมา แอนเจลิน่า แต่ฉันถูกกักบริเวณ แอนเจลิน่า : เธอรู้มั้ย แฮร์รี่ ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องคอยหาเรื่องเข้าใส่ตัวตลอดเวลา? ฉันว่าถ้าเธอรักทีมกริฟฟินดอร์จริงๆ เธอก็น่าจะทำตัวไม่ให้โดนกักบริเวณอยู่เรื่อยๆแบบนี้! เธอก็พูดๆไปเลยสิ! ว่าคนที่เธอก็รู้ว่าใครไม่มีจริงๆ ป่านนี้ พรุ่งนี้ฉันก็คงไม่ต้องมาอารมณ์เสียเพราะเธอล่ะแฮร์รี่ เธอตะวาด แฮร์รี่ : แต่.. แอนเจลินน่า : ไม่ ไม่ ไม่ต้องพูด... พอเถอะแฮร์รี่.. แล้วเธอกันหันหลังให้เขา เดินขึ้นบันไดไป แล้วปิดประตูเสียงดังเพราะความโมโห... และภาพก็ค่อยๆดับลง ------------------------------------ ฉากที่13 : ที่โรงนกฮูก { แฮร์รี่ / โช / } แสงแดดยามเช้า สาดส่องเข้ามาในห้องนอน แฮร์รี่ตื่นขึ้นมา บิดขี้เกียจ แล้วออกจากห้องไป (แต่งตัวเรียบร้อย) เขาเดินลงบันไดเลื่อน ในห้องโถง ที่มีบันไดเคลื่อนไปมาส่งเสียงดังสนั่น แต่นั้นก็มีเขาอยู่คนเดียว และภาพ ก็ตัดไปภาพมองแฮร์รี่กำลังเดินมาที่โรงนกฮูกจากมุมสูง ทุ่งหญ้าสีเขียวสด.. แฮร์รี่ กำลังจะเดินเข้าไปในโรงนกฮูก แล้ว แต่เขาได้ยินเสียงนกร้องเป็นฝูงมาจากป่าต้องห้าม และมีเสียงต้นไม้ในป่าเสียดสีกัน ทันใดนั้น แฮร์รี่ก็สังเกตเห็นยอดไม้ไกลลิบในป่าต้องห้ามสั่นไหว เหมือนมีตัวอะไรมาเขย่ามัน มีนกบินหนีขึ้นมามากมาย และในตอนนั้นเอง สัตว์ประหลาดม้ามีปีกสีดำ ก็บินพ้นขึ้นมาจากป่าต้องห้าม และบินโฉบเหนือป่าต้องห้าม ก่อนที่จะบินโฉบกลับเข้าไปในหมู่ไม้อีกครั้ง มีฝูงนกบินหนีขึ้นมาอีก แฮร์รี่รีบวิ่งออกมาดู เขาเกาะราวบันได้ ดูจนมันบินลับฟ้าไป ต่อมา เขาก็กลับเข้าไปในโรงนกฮูก ผูกข้อความไว้ที่ขาของเฮ็ดวิก และระหว่างนั้นเอง ที่เขากำลังผูกอยู่ โช แชง ก็เดินเข้ามา แสงแดดเริ่มสาดส่องเข้ามาในโรงนกฮูก ตัดกับตัวเธอที่ยืนบังแสงอยู่ที่ประตู โช : แฮร์รี่.. สวัสดี บังเอิญมากนะ แฮร์รี่ ก็หันมา มือยังคงจับขานกอยู่เช่นเดิม แฮร์รี่ : เฮ้..อ. ส.สวัสดีโช แล้วโชก็เดินเข้ามา โช : ตื่นเช้าจังเลยแฮร์รี่ ฉันนึกว่าวันนี้ฉันจะเป็นคนแรกที่ตื่นนะนี่ แล้วเธอก็ ไปเลือกนกฮูกมาผูกข้อความที่ขาเช่นเดียวกับแฮร์รี่ โช : อากาศวันนี้เหมาะที่จะเล่นควิดดิชจังเลยนะ แฮร์รี่ เธอต้องแข่งนัดแรกนี่ แฮร์รี่ : ใช่.. กับสลีธีริน โช : ฉันขอภาวนาให้เธอชนะแฮร์รี่ บางทีเราอาจจะได้เจอกันในรอบต่อไป เธอหันมายิ้ให้แฮร์รี่ ตอนนี้ แฮร์รี่ เอาแขนออกมาแล้ว เฮ็ดวิกก็เกาะอยู่ที่แขนของเราเช่นกัน แฮร์รี่ : ช่าย..คงจะดี โช : ฉันได้ยินมาว่าเธอถูกกักบริเวณ.. ยัยอัมบริดจ์นั่นแย่จริงๆนะ แฮร์รี่ : ใช่... โช : เขายังสังให้กักบริเวณเธอ แม้เธอจะพูดความจริงเรื่องเซดริก... โช เริ่มมีน้ำตาคลอ เธอกำลังเศร้าโศกกับเรื่องเซดริก และเดินไปที่ประตูโรงนกฮูก มีนกฮูกเกาะอยู่ที่แขนเช่นกัน แฮร์รี่ : โช... เขาเดินเข้าไปหาโช เพื่อที่จะปลอบ โช : ไม่เป็นไร แฮร์รี่.. เธอเป็นคนดีจริงๆ เธอหันมายิ้มให้เขาอีกครั้ง โช : ฉันอยากบอกว่าฉันเชื่อเธอนะในสิ่งที่เธอพูดทุกอย่าง แล้วเธอและแฮร์รี่ก็ปล่อยนกฮูกบินลับไป..ด้วยกัน กล้องถ่ายตามนกฮูกบินขึ้นไป และเห็น แฮร์รี่กับโช ยืนคู่กันอยู่ที่ประตูโรงนกฮูก --------------------------------------------------------- ฉากที่ 14 : กักบริเวณกับโดโลเรส { แฮร์รี่ / อัมบริดจ์ } ภาพประตูห้องเรียนการป้องกันตัวจากศาสตร์มืด มีมือของแฮร์รี่ ผลักเข้าไป ห้องเรียนนั้นมืดสนิท เขาเดินเข้าไปอย่างกลัวๆกล้าๆ ผ่านโต๊ะเรียนไปถึงโต๊ะหน้าชั้นเรียน ห้องทำงานของอัมบริดจ์ อยู่ข้างชั้นบน มีแสงไฟเล็ดลอดออกมา แฮร์รี่เห็นกระดาษแผนหนึ่งโผล่ออกมา เขาดึงมันออกมา เหมือนกับเป็นม้วนกระดาษหมายการ "แต่งตั้ง โดโลเรส อัมบริดจ์ เป็นเจ้าพนักงานสอบสวนใหญ่ประจำฮอกวอตส์" อัมบริดจ์ : บางทีการสอดรู้สอดเห็นมันก็ไม่ใช่หน้าที่ ที่นักเรียนอย่างเธอควรทำ พอตเตอร์ เธอยืนอยู่บนระเบียง มองแฮร์รี่ เขารีบวางกระดาษแผ่นนั้นลงที่เดิม และเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน กล้องตามไป เขาเดินเข้ามาในห้องที่ตกแต่งด้วยผ้าลายต่างๆ มีจานชามประดับไว้นาๆสี แสงไฟระยิบระยับ เหมือนห้องทำงานของผู้หญิงที่ชอบตกแต่ง มันไม่เหมือนห้องทำงานของมู้ดดี้ปีที่แล้วเลย อัมบริดจ์ : นั่งตรงนั้น เธอชี้ไปที่โต๊ะเก้าอี้เล็กๆที่มุมห้อง แฮร์รี่ : เอ่อ ศาสตราจารย์ครับ อัมบริดจ์หันมาขณะกำลังจะนั่งลงที่โต๊ะทำงานของเธอ อัมบริดจ์ : อะไรจ๊ะ แฮร์รี่ : ..วันนี้ ทีมควิดดิชกริฟฟินดอร์มีการ เอ่ คัดเลือก คีปเปอร์คนใหม่ครับ จะเป็นไปได้ไหม เพราะวันนี้ ผมจำเป็นต้องไปมากๆน่ะครับ อัมบริดจ์มองเขาจากโต๊ะทำงาน อัมบริดจ์ : โอ๊ะ.. โอ้ว.. ควิดดิช ฉันเสียใจพอตเตอร์ ฉันปล่อยเธอไปไปไม่ได้หรอก แล้วมันจะเป็นผลดีด้วยที่จำเป็นต้องตัดสิ่งบางสิ่งที่..จำเป็นต่อเธอ ในเมื่อเธอ เธอไม่ยอมรับความจริง และก่อกวนชั้นเรียนของฉัน เธอพูดไป พลางก้มลงเหมือนหยิบของในลิ้นชักของเธอ แล้วเธอก็ลุกจากโต๊ะมาหาแฮร์รี่ แล้ววางปากกาขนนกอันใหญ่ที่ตัวขนนก เป็นสีแดงเลือดหมูให้เขา อัมบริดจ์ : ถ้าเธอพูดความตั้งแต่แรก เธอก็คงไม่ต้องมาตกที่นั่งลำบากแบบนี้หรอกพอตเตอร์ อัมบริดจ์หัวเราะเยาะเขา แล้วลูบหัวเขาเล่น แฮร์รี่เหมือนกับโกรธจนเดือดแล้วในตอนนี้ เขาสะบัดให้มือเธอออกไป แฮร์รี่ : ผมไม่ได้โกหก!!!!!!!!!!!!!!!!!!! อัมบริดจ์ : แน่นอน เธอเป็น... เธอแค่ใช้ปากกานั้นเขียนว่า "ฉันจะไม่โกหก" ลงไป คัดไปเรื่อยๆ เธอพูดเร็วจี๋ เสียงห้วน และ นั่งลงที่โต๊ะทำงาน และเริ่มทำงานของเธอต่อไป แฮร์รี่หันกลับมา เขาหยิบปากกาขนนกขึ้นมา แฮร์รี่ : ไม่มีหมึก เขาพูดอย่างอารมณ์เสีย อัมบริดจ์ : เดี๋ยวก็มีจ๊ะ เขียนไปเถอะ! และแฮร์รี่ ก็เริ่มเขียน "ฉันจะไม่โกหก" มีหมึกสีแดงเข้าปรากฏขึ้น และเขาก็เขียนต่อไปอีก 2 3 ครั้ง กล้องถ่ายแค่หน้าแฮร์รี่ สักพักเขาก็ทำหน้าเอะใจ และยกมือขวาที่เขียนขึ้น มันเปื้อนเลือด... มีแผลที่ความว่า "ฉันจะไม่โกหก" จมอยู่ในคราบเลือดสดๆ เขามองหลังมือตัวเองด้วยสายตาสยองอย่างเหลือเชื่อ และหันไปที่อัมบริดจ์ และหันกลับมา เขาเริ่มเขียนต่อ ครั้งนี้ กล้องซูมไปที่ที่มือของเขา มีบางสิ่งบางอย่างราวกับมีดคัตเตอร์คมกริบ กรีดลึกลงไปในเนื้อของเขาอย่างรุนแรง เหมือนกับเฉาะเนื้อของเขาเพื่อต้องการเลือด พร้อมกับจังหวะที่เขียน ระหว่างที่มันกรีด เลือดก็ไหลออกมาด้วยอย่างไม่หยุด แฮร์รี่ปล่อยปากกาขนนก มือซ้ายกำข้อมือขวาที่เลือดอาบ และไหลลงมาเรื่อยๆ... กระดาษที่เขาเขียนนั้น เต็มไปด้วยเลือดจากมือของเขา แต่เขาก็ทำท่าที่เก็บความเจ็บปวกไว้ให้มากที่สุด ปากเม้มแน่น ตัวสั่นระริก มือข้างขวาเริ่มเขียนต่อไป เสียงรอบข้างเริ่มเงียบลง.. มีเสียงดนตรีที่เป็นเสียงของเครื่องตี ตีเป็นจังหวะ(ไม่ใช่เสียงหัวใจเต้น แต่เป็น ตึ่ง ตึ่ง ตึง) เพื่อให้มีอารมณ์ที่เจ็บปวด ทรมาน กล้องถ่ายไปที่อัมบริดจ์ ที่นั่งทำงาน และยิ้มน้อยๆเหมือนกับพอใจอย่างมาก และถ่ายหน้าแฮร์รี่ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เขามีเหงือไหลออกมา มีสีหน้าที่เจ็บปวดทรมาน แต่เขาไม่มีวันร้อง เด็ดขาด ---------------------------------------------------- ฉากที่ 15 : คีปเปอร์คนใหม่ { แฮร์รี่ / รอน / เฮอร์ไมโอนี่ / ซีเรียส / อัมบริดจ์ } แฮร์รี่ : อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แฮร์รี่ชักมือออกมาจากอ่างยาที่รักษาแผลชุ่มเลือดเหวะหวะ ที่เฮอร์ไมโอนี่เตรียมให้ เขาอยู่ในห้องนั่งเล่นรวม รอนนั่งอยู่ข้างๆริมเตาผิง ดูแฮร์รี่อย่างเป็นห่วง รอน : เขาทำอย่างนี้ได้ยังไง โหดร้ายกันชัดๆ แฮร์รี่ : นายก็ได้แต่พูดน่ะแหละ นายรู้มั้ย แผลบนมือฉันเนี่ย ฉันยังยอมตายเพื่อให้มันหายไป มันไม่ใช่ความจริง แต่ฉันไม่มีทางที่จะโอดครวญต่อหน้านังคางคกนั่น! แล้วเขาก็ปัดชามยานั้นลงไปที่พื้นแตก มันอยู่ในกองไฟ เฮอร์ไมโอนี่ : โถ่เว้ยแฮร์รี่ เธอจะโมโหอะไรแต่ก็หัดควบคุมอารมณ์หน่อยได้มั้ย?!! ฉันรู้ว่าเธอโมโห แต่เราไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ให้เธอนะ! เธอตวาดกลับ และ ก้มลงจัดการกับเศษชาม แฮร์รี่ : ขอโทษที เฮอร์ไมโอนี่ .. รอน รอน : นั่นไม่เป็นไร..แฮร์รี่ รอนยิ้มขึ้นมา รอน : นายรู้มั้ย ฉันได้เป็นคีปเปอร์! แฮร์รี่ ที่กุมแขนอย่างเจ็บปวด ยิ้มขึ้นมาอย่างดีใจ แฮร์รี่ : อะไรนะรอน นายเป็น คีปเปอร์เรอะ?! รอน : ใช่! แฮร์รี่ : ฉัน..ฉัน ดีใจมาก นายรู้มั้ย แฮร์รี่ ยิ้มกว้าง รอนก็เช่นกัน ส่วนเฮอร์ไมโอนี่ ยังเก็บกวาดอยู่ แฮร์รี่ ลุกขึ้น กอดรอนอย่างดีใจ แฮร์รี่ : ฉันไม่อยากจะเชื่อ! ฉันมีเพื่อนของตัวเองที่เป็นคีปเปอร์! และกล้องก็ถ่ายหน้าเฮอร์ไมโอนี่ที่กำลังเก็บกวาดอยู่หน้ากองไฟ เธอหยุด และยิ้มขึ้นมา และหันกลับไป ถือชามที่ซ่อมแล้ว เฮอร์ไมโอนี่ : ดีใจกันเข้าไป ทีนี้ฉันก็ได้นั่งดูพวกเธอเล่นอยู่คนเดียว เธอพูดอย่างยิ้มๆ รอน : ไม่ต้องห่วงน่าเฮอร์ไมโอนี่ ทั้งลาเวนเดอร์ และ ปาราวตี ยังเป็นเพื่อนเธอไม่ใช่หรือ? และอีกอย่าง เธอคงไม่เหงาหรอก ที่ได้เห็นเพื่อนทั้ง 2 ของเธอวาดลีลาบนไม้กวาด เฮอร์ไมโอนี่ : ต๊าย รอน เธอพูดเป็นเล่น รอน : จริงๆนะ เธอน่าจะเห็นตอนที่ฉันป้องกันประตูของอลิเซียได้.. บทสนทนาสีเขียวนี้ กล้องจะถ่ายภาพกองไฟ ในมุมจากกองไฟ ทำให้เห็น ทั้ง 3 กำลังยืนคุย และเห็นเปลวไฟด้วย และเปลวไปก็ลุกพรึ่บเปลี่ยนเป็นสีเขียว ซีเรียส : แฮร์รี่ แฮร์รี่! ทั้ง3คนหันมาที่กองไฟทันที ถ่ายภาพตอนหันแวบหนึ่งจากข้างหลัง ตอนหัน แล้วกลับมามุมกล้องจากกองไฟเหมือนเดิม แฮร์รี่ ถลาพุ่งมาที่กองไปทันที เอามือท้าวพื้น แฮร์รี่ : ซีเรียส!! ซีเรียส : แฮร์รี่ บอกฉันก่อนว่ามีใครอยู่แถวนั้นหรือเปล่า แฮร์รี่ : ไม่มีครับ ซีเรียส : เอาล่ะ แฮร์รี่ ฉันรู้ว่ามันต้องเกิดขึ้นเราต้องรีบแล้วล่ะ เผื่อมีใครมาขัดจังหวะ เขาพูดเร็วจี๋ แฮร์รี่เองก็หอบเพราะความตื่นเต้น ซีเรียส : แฮร์รี่ แผลเป็นของเธอ ยังเจ็บหรือเปล่า แฮร์รี่ : เจ็บครับ เวลาฝัน ซีเรียส : เธอฝันเห็นอะไร แฮร์รี่ : มันเป็นระเบียงทางเดินครับ เป็นทางมืดๆมีประตูที่สุดทาง พอผมเดินไปถึง พยายามจะเปิดประตู แต่ผมก็เปิดไม่ได้ แล้วผมก็จะตื่นขึ้นมาทุกครั้ง ซีเรียส : บอกดัมเบิลดอร์หรือยังแฮร์รี่? แฮร์รี่ : เทอมนี้ผมยังไม่ได้พูดกับเขาเลยครับ ซีเรียส : เธอควรหาโอกาสที่จะไปบอกเขานะแฮร์รี่ นั่นมันไม่ดีเลย แล้วโดโลเรสล่ะ เป็นยังไง? แฮร์รี่ : เธอเลวร้ายมากๆครับ ปิดทุกทางไม่ให้ผมพูดเรื่องโวลเดอร์มอร์ ซีเรียส : เธอถูกส่งมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะล่ะ แล้วโดโลเรส ทำอะไรกับเธอบ้างล่ะ แฮร์รี่ : เธอพยายามกักบริเวณผมตั้งแต่วันแรกที่เราเรียนกัน ซีเรียส : แล้วชั้นเรียนของโดโลเรสล่ะ แฮร์รี่ : เธอไม่สอนอะไรเลย ให้อ่านหนังสืออย่างเดียวครับ ซีเรียส : ตายล่ะ เป็นไปตามที่คิดไว้ แหล่งข่าวของภาคีบอกฉันมาว่าฟัดจ์ต้องการตัดปัญหาถ้าหากเราจะจัดตั้งกองทัพ แฮร์รี่ : กองทัพ? ซีเรียส : ใช่แล้ว เขากลัว ถ้าดัมเบิลดอร์จะจัดกองทัพโดยมีสมาชิกเป็นนักเรียนฮอกวอตส์ ดังนั้น โดโลเรส จึงถูกส่งมาเพื่อยับยั้งเรื่องนี้ แฮร์รี่ : นี่มันงี่เง่าชัด ซีเรียส : สุดยอดแห่งความงี่เง่า.. ฟัดจ์เป็นคนบ้าอำนาจแฮร์รี่ แล้วในสถานการณ์แบบนี้ เขายิ่งต้องการอำนาจมากขึ้น โดยไม่ใส่ใจกับความจริง ...ความจริง ฉันคิดว่าฉันมีความคิดนะแฮร์รี่ บางทีเธอก็น่าจะสอนให้เพื่อนๆของเธอให้รู้จักวิธีการต่อสู้ เธอผ่านมามากมายไม่ใช่เหรอ รีมัสบอกว่าเธอค่อนข้างมีฝีมือทีเดียวล่ะ แฮร์รี่ : คุณหมายความว่าไงครับ? ซีเรียส : เธอน่าจะสอนความรู้ที่เธอมีให้เพื่อนๆของเธอ ถ้าปีนี้ เธอไม่ได้อะไรจากวิชากการป้องกันตัวฯ เธอก็ควรทำแฮร์รี่ เพื่อทุกคน แฮร์รี่ : แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ? ซีเรียส : ที่ชั้น 7 ประตตรงข้ามภาพโทรลล์ เดินผ่านประตู 3 รอบ นึกถึงสิ่งที่เธอต้องการ แล้วห้องต้องประสงค์ก็จะปรากฎขึ้น เธอลองไปดูเลย! ฉันกับเจมส์ยังเคยเข้าไปบ่อยๆ เธออาจจะใช้ห้องนั้นเป็นที่สอนได้ มันเป็นที่ลับ แฮร์รี่ เงียบ.. ซีเรียส : แฮร์รี่ ฉันขอบอกเลยว่า ตอนนี้กระทรวงเข้มงวดมากเรื่องการส่งไปรษณีย์นกฮูก จดหมายทุกฉบับต้องถูกตรวจค้น ฉันคิดว่าเราคงคุยกันทางจดหมายไม่ได้อีกแล้ว ถ้าฉันจะไป แฮร์รี่ / รอน / เฮอร์ไมโอนี่ : ไม่! เฮอร์ไมโอนี่ : ไม่จำเป็นค่ะซีเรียส ซีเรียส : งั้นหรอ? แฮร์รี่ : ซีเรียสครับ คูณรู้หรือเปล่าครับว่าแฮกริดหายไปไหน? เขาหายไปตั้งแต่วันเปิดเทอมแล้วครับ ซีเรียส : เป็นธุระของดัมเบิลดอร์ ฉันบอกไม่ได้ เดี๋ยวเขาก็กลับมาแฮร์รี่! แฮร์รี่ ฉันต้องไปแล้ว รอนานไม่ได้ เครือข่ายผงฟลูเองก็ถูกตรวจค้น เฮ็ดวิกของเธอก็ถูกทำร้าย มันพักฟื้นอยู่กับฉันตอนนี้ ถ้าไม่จำเป็น ไม่ต้องส่งจดหมายให้ฉันแล้วแฮร์รี่ เดี๋ยวเราก็ได้เจอกัน แล้วซีเรียสก็ฟลุบหายไป เหมือนโดนดึงออกไป แฮร์รี่ : ซีเรียส.. ซีเรียส! และกล้องก็ถ่ายไปที่เปลวไฟ และอยู่ดีๆ ก็มีมือของอัมบริดจ์ พุ่งออกมา! เฮอร์ไมโอนี่กรี๊ดลั่น เพลงประกอบเป็นแบบสยอง เฮอร์ไมโอนี่ : แฮร์รี่ นั่นมัน เธอทำหน้าตกใจสุดขีด กล้องจับภาพทั้ง 3 และเตาผิงที่มีเปลวไฟสีเขียว มีมืออัมบริดจ์ โบกไปมาอย่างเอาเป็นเอาตาย รอน : แฮร์รี่! เธอกำลังปีนเข้ามา เฮอร์ไมโอนี่ : อากัวเมนตี! แฮร์รี่ เราต้องรีบไปจากที่นี่แล้ว! [อากัวเมนตี > มีน้ำพุ่งออกมาจากไม้กายสิทธิ์ของเธอ เพื่อดับไฟ] แฮร์รี่ : ผ้าคลุม! แอ็กซีโอ ผ้าคลุมล่องหน!!!!! แล้วผ้าคลุมล่องหนของเขาก็บินอย่างรวดเร็วมาหาเขา แฮร์รี่ จับผ้าคลุม เฮอร์ไมโอนี่ และรอน --------------------  MUGGLETHAI [dot] COM |
   |
 
|
| BeWaiting |
Dec 11 2005, 07:24 PM
โพสต์:
#2
|
 องครักษ์ พิทักษ์ H/Hr & D/E กลุ่มใช้งาน: ผู้ใหญ่บ้าน โพสต์: 2,067 เข้าร่วม: 16-July 05 จาก: หน้าสำนักงานใหญ่H/Hr สมาชิกหมายเลข: 3,237 |
อืมม...จากการดูหนังมาหลากหลายเรื่องคิดว่าน่าจะตัดบทบรรยายออกนะ
แต่ว่าฉากที่ดำลงไปใต้ดิน มันให้ความรู้สึกอลังการดี สุดยอดมากๆๆๆ เสนอให้ลองเอาเครดิตขึ้นมาระหว่างทางดูนะ เช่น ฉากรถไฟใต้ดินมีกระดาษปลิวมาเขียนชื่อผู้กำกับไว้อะไรทำนองนี้น่ะ ส่วนฉากแฮร์รี่ช่วยดัดลีย์ ไวมากแต่พอรู้เรื่องค่ะ รู้ว่าฉากนี้ค่อนข้างยืดเยื้อ อันที่จริงอาจจะตัดมิซซิสฟิกออกดีรึเปล่าเนี่ย แต่อย่าเลย เพราะเธอสำคัญในตอนหลัง --------------------  น้องแมวหน้ามึนจะล้วงกึ๋นพี่หมาหน้างิ่ด (แมวน้อยๆหน้ามึนๆ ขนาดสะกดคำง่ายๆยังสะกดผิด น่าร๊ากกกก) |
|
|
|
| Papa_Ronjung |
Dec 11 2005, 07:32 PM
โพสต์:
#3
|
 นักเรียนฮอกวอตส์ปี 4 กลุ่มใช้งาน: Members โพสต์: 411 เข้าร่วม: 26-November 05 จาก: ในความฝัน * * สมาชิกหมายเลข: 10,937 |
ก็ออกรูปแบบมาเป็นหนังจริงๆ แต่คืออยากรู้ว่า จะเสริมบทหรือป่าว
หรือแค่ดัดแปลงเป็นการเสมือน ทำภาพยนตร์ อยากรุ้ค่ะ --------------------  |
|
|
|
| Umbridge |
Dec 11 2005, 07:44 PM
โพสต์:
#4
|
|
รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ กลุ่มใช้งาน: Admin โพสต์: 1,959 เข้าร่วม: 10-May 05 จาก: วารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เอกวิชาเวทย์มนตร์ สมาชิกหมายเลข: 78 |
ผมคิดว่าเป็นการทำเสมือนหนัง นะ แต่ก็อยากให้มันเป็นบทภาพยนตร์ด้วยล่ะ เอ เราเข้าใจคำถามมั้ยนี่
 ขอบคุณสำหรับฉากดำดินนะพิงค์ แต่บางฉาก อย่างฉากผู้คุมวิญญาณ คงออกมาสั้นจริงๆ ถ้าจะยาวก็คงยาวได้แน่นอนล่ะ บทหนังก็เพียงคำพูด แต่ถ้าจะยืดอย่างไร ก็คงเป็นหน้าที่ผู้กำกับแหละ อย่างฉากภาค3 ตอนที่ผู้คุมวิญญาณจะโซ้ยแฮร์รี่ตอนท้าย พูดไม่กี่คำเอง เป็นการใส่ความคิดของ ผู้กำกับลงไปมากกว่า ไม่รู้สิ มือใหม่ครับมือใหม่ แต่ก็อยากจะศึกษาเรื่องนี้อยู่ด้วยล่ะนะ -------------------- MUGGLETHAI [dot] COM |
|
|
|
| b0ss32@h-bp.tk |
Dec 11 2005, 07:47 PM
โพสต์:
#5
|
 รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ กลุ่มใช้งาน: Members โพสต์: 1,835 เข้าร่วม: 10-May 05 จาก: IT@KMITL สมาชิกหมายเลข: 86 |
อืม... เห็นอย่างนี้แล้วเราว่าหนังภาค 5 จะต้องตัดมิสซิสฟิกไปแน่ๆ เลย
แล้วก็... ฉากดำดินอลังการดีครับ แต่มันจะไม่ซ้ำกับภาคสี่หรือ? เริ่มที่ความฝันอะ - -" แล้วก็ ตอนภาค 5 นี่รู้สึกจะเป็นช่วงแล้งจัด แต่ไหงมีน้ำค้างแข็งได้ล่ะ ??  ไม่ได้จะจับผิดเน้อ ถ้าอ่านแล้วไม่พอใจก็ขอโทษด้วยครับ  ----------------------- จะรออ่านนะท่านแทน(ธัญญ์) -------------------- เงียบเหงา...
|
|
|
|
| sakuya |
Dec 11 2005, 08:56 PM
โพสต์:
#6
|
 Prince. Sakuya San กลุ่มใช้งาน: Members โพสต์: 2,064 เข้าร่วม: 21-July 05 สมาชิกหมายเลข: 4,383 |
อ่า .... เราชอบนะ เราอ่านแล้วรู้สึกว่ามันก็โอเคดีอยู่ ยังไงคงไม่มีข้อติมากมายตรงไหน
ชอบตรงที่กล้องเดินไปตามกระทรวงเวทมนตร์อ่ะจ้ะ มันดูอลังการงานสร้าง เหมาะที่จะเป็น sci-fi of the year ดีอ่ะนะ ^^ บทตรงดัดลีย์กับผู้คุมวิญญาณสั้นมากเลยเนอะ แต่จะให้ยาวมากก็ไม่ได้ สรุป อ่านแล้วชอบละกัน -------------------- { . WEASLEY , * } |
|
|
|
| Umbridge |
Dec 11 2005, 10:11 PM
โพสต์:
#7
|
|
รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ กลุ่มใช้งาน: Admin โพสต์: 1,959 เข้าร่วม: 10-May 05 จาก: วารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เอกวิชาเวทย์มนตร์ สมาชิกหมายเลข: 78 |
จะมาบอกว่า ถ้าฉากไหน สั้นเกินไป ก็ขอโทษทีนะ บางทีบทพูดอาจจะน้อยไปก็ได้น่ะนะ อยากให้มีอะไรบ้าง(ที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องนะ) ก็บอกได้นะ อย่างเช่น คำบรรยาย ที่จำทำให้เห็นภาพอะไรอย่างนั้นอ่ะ
ส่วนที่ดำดิน ต้องยอมรับว่า ความคิดนี้ มีมานานแล้วล่ะ หลังจากเห็นภาพที่กล้องซูมทะลุนาฬิกาในหนังภาค 3 ตอนย้อนเวลา ก็เริ่มมีไอเดีย ที่กล้องจะทะลุกระจกตู้โทรศัพท์แล้วดิงลงดินอ้ะ บทบรรยาย ขอให้เครดิตหนังเรื่อง War of the World ครับ เพราะเราเอาแนวคิดมาจากหนังเรื่องนั้น แล้วคนบรรยาย เราอยากให้เป็นเสียง JK นะนั่น เหอๆ เว่อร์ไปใหญ่แล้วแทน ส่วนเรื่องฝัน ที่ไปซ้ำกับภาค 4 เราไม่คิดอะไรมากล่ะนะ และยืนยันว่าจะไม่เปลี่ยนล่ะ เราไม่ได้คิดด้วยว่าภาค 4 มันเป็นฝันเหมือนกัน(ลืมน่ะแหละ555+) แต่ทางที่เราพอใจมากๆคือ หนังควรจะเริ่มที่ฝันระเบียงทางเดินนี้ล่ะ เพราะแฮร์รี่จะฝันแบบนี้อีกบ่อยมากๆๆ มิสซิสฟิก ไม่ต้องบอกเลยว่าหนังของจริงตัดแน่นอน แต่เราก็อยากให้มีนะ บทที่จะเขียนยากมากๆ คือตอนพิจารณาคดี รออ่านละกันว่าเราจะเขียนได้ออกมายังไง  แต่เราก็คงไม่รีรอกลับไปบ้านกริมโมล์ดเพลซล่ะนะ ไปฮอกวอตส์เลยมันจะมีจุดอ่านในการเขียนบทนะ จุดที่จะมีการบู๊ ต่อสู้ บทหนังคงไม่มีอะไรมากจริงๆล่ะ น่าเบื่อหน่อย เหอๆๆ แต่จะสุดฝีมือครับ ยังไง ก็เข้ามาเม้นเยอะๆน้า พรุ่งนี้จะพยายามเอาให้ถึงโรงเรียนฮอกวอตส์ และที่สำคัญ อัมบริดจ์!!! ส่วนที่พิงค์ แนะว่า ให้เอา credit ขึ้นตอนรถไฟใตดิน คงไม่ได้ เพราะเหมือนกับเป็น ธรรมเนียมของ หนังแฮร์รี่นะ ที่จะไปขึ้น credit ตอนท้าย หนังฟอร์มยักษ์ส่วนใหญ่จะเป็นอย่างนั้น เพราะจะได้ไม่เป็นการเสียเวลาคนดู เพราะถ้าจะขึ้น ชื่อนักแสดงขึ้นมา ก็คงต้องตามแห่กันมาหมดเลย เหอๆๆ -------------------- MUGGLETHAI [dot] COM |
|
|
|
| พราว |
Dec 11 2005, 10:32 PM
โพสต์:
#8
|
 ศาสตราจารย์ กลุ่มใช้งาน: Members โพสต์: 1,168 เข้าร่วม: 30-June 05 จาก: ส่วนใหญ่ ฮอกวอกต์ บางครั้งก็ บ้าน Daniel สมาชิกหมายเลข: 1,417 |
โอ้โห แต่งบทหนังเหรอเนี่ยเป็นฟิคที่แปลกดีแต่น่าสนใจมากๆเจ๋งดีอ่ะ
เราขอลองแนะนำบางนะ ตรงที่เป็นความฝันถ้าไม่อยากให้ซ้ำก็ให้ลองเป็นแฮร์รี่นั่งคิดดูสิ(คิดถึงความฝันตัว เอง)  ประมาณฉายที่หน้าแฮร์รี่ทำถ้ากำลังคิดแบบใจลอยแล้ตัดไปเป็นภาพแบบที่เป็นความฝันไว้ แล้วค่อยๆรู้สึกถึงผู้คุ้มวิญาญณที่ใกล้เข้ามา แล้วต่อด้วยที่แทนเขียนไว้หรือจะเป็นบทพูดเลยก็ได้ ไม่รู้จะใช่ได้เปล่าแค่ลองเสนอเฉยๆอ่ะ ส่วนฉากอื่นเราว่าโอเคแล้วนะ แล้วเราจะคอยอ่านนะ ปล.ฉากดำดินเจ๋งมากขอบอก ถ้าทำถึงภาค6ได้คงสุดยอดเลย  -------------------- -->ตัวหนังสือเขียนลายลักษณ์เป็นอักษร ดั่งโคลงกลอนประเสริฐเลิศด้วยศิลป์ อันเมื่อครั้งเราเคยได้ยลยิน วิจิตรศิลป์เปี่ยมล้ำเกินพรรณนา..ความผูกผันเชื่อมโยงคล้ายแสงเงา ดังเพื่อนเก่าที่เคยคบคุ้นมานาน เมื่อจนจวบเวลาอวสาน จบสิ้นงานหนาหนักยากบนบ่า พ่อมดน้อยเติบโตงามสง่า ด้วยมนตราบริสุทธิ์ผ่องผุดผาด ผู้ประสิทธิ์ความดีด้วยความรัก เสียสละมากนะเพื่อแลกมา ซึ่งเวลาแห่งความสุขทุกข์เสื่อมคลาย เปล่งประกายแสงทองขอวันใหม่ รวมหัวใจของคนรักทั้งพ้องเพื่อน..ขอสรรเสริญอาลัยด้วยน้ำตา แก่ผู้ลากลับลับจากห่างหาย..จำจดในดวงใจตลอดกาล...รักเหลือเกินรักหนักหนาหนังสือนี้..สลักไว้แฮร์รี่ พอตเตอร์ เอย:pulcherie 17/12/2007 |
|
|
|
| BeWaiting |
Dec 11 2005, 11:17 PM
โพสต์:
#9
|
|
องครักษ์ พิทักษ์ H/Hr & D/E กลุ่มใช้งาน: ผู้ใหญ่บ้าน โพสต์: 2,067 เข้าร่วม: 16-July 05 จาก: หน้าสำนักงานใหญ่H/Hr สมาชิกหมายเลข: 3,237 |
เราขอแนะเรื่องเครดิตตอนท้ายนิดนึงนะว่า น่าจะเอาตัวอักษรตัวพิมพ์สีแดงเหมือนเลือด และอักษรต้องมีเป็นแบบเขียนเป็นลายมือ แล้วปรากฏขึ้นมาทีละตัว(เอาแบบเร็วๆหน่อย)เขียนเอาไว้บนกระดาษ เพราะภาคนี้ตอนแฮร์รี่กักบริเวณกับอัมบริดจ์ ต้องคัดลายมือและมันสร้างแผลให้แฮร์รี่
แต่ไม่แน่ใจว่ามันจะดูธรรมดาไปหน่อยรึเปล่านะ -------------------- น้องแมวหน้ามึนจะล้วงกึ๋นพี่หมาหน้างิ่ด (แมวน้อยๆหน้ามึนๆ ขนาดสะกดคำง่ายๆยังสะกดผิด น่าร๊ากกกก) |
|
|
|
| Papa_Ronjung |
Dec 12 2005, 10:43 AM
โพสต์:
#10
|
|
นักเรียนฮอกวอตส์ปี 4 กลุ่มใช้งาน: Members โพสต์: 411 เข้าร่วม: 26-November 05 จาก: ในความฝัน * * สมาชิกหมายเลข: 10,937 |
มาต่อไวๆนะค่ะ เผื่อจะได้เสนอแนะ
เท่าที่อ่านมา ดีมากเลยค่ะ แต่น่าจะ ตัดบทพูดตอนที่ กำลังเดินทางไป กริมโมเพรส และ เพิ่ม บทพูดที่สำคัญๆ ให้เข้าใจมากขึ้นค่ะ -------------------- |
|
|
|
| ~**SAMMY**~ |
Dec 12 2005, 11:47 AM
โพสต์:
#11
|
 .**.Heylin Witch Of Shadow.**. กลุ่มใช้งาน: Members โพสต์: 2,553 เข้าร่วม: 22-July 05 จาก: Chamber of Secrets สมาชิกหมายเลข: 4,606 |
อย่างที่พิ้งค์ว่าก็ดี
เปนเลือดอะ ^^' แล้วก็มีปากกาขนนกดำหน่อย ถ่ายรูปเอาอันที่ใส่คอสมาก็ได้ 555555+ ป.ล.ฉากดำดิน(ไตเติล)อะ อ่านแล้วนึกภาพตามนะ โหพระเจ้า มันอลังการมากๆเลยจอร์จ แต่น่าจะแบบ ไม่ใช่เสียงนะ น่าจะเป็นแบบ มีแสงวาบ(เอาแบบแรงจนตาบอด 5555+) ^^ --------------------  "My Lord....My Lord...." It was Bellatrix's voice and she spoke as if to a lover. |
|
|
|
| Umbridge |
Dec 12 2005, 08:32 PM
โพสต์:
#12
|
|
รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ กลุ่มใช้งาน: Admin โพสต์: 1,959 เข้าร่วม: 10-May 05 จาก: วารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เอกวิชาเวทย์มนตร์ สมาชิกหมายเลข: 78 |
ไอเดีย ดีมากเลยพิงค์! จะรับไป > ทำไรดีหว่า เหอๆ แต่เป็นความคิดดีมากๆ
เสนอต่อ.. พอมีเลือดหยดมา ก็มีตราประทับกระทรวงเวทมนตร์ ปัง! แล้วก็เปลี่ยนชื่ออื่น เช่น Directed by Tan Onwimon เป็นเลือดออกมา แล้วก็ ปั้ง แล้วก็เปลี่ยนชื่อ 555+ จะบอกให้ ตอนพิจารณาคดีอ่ะ เขียนไป มันส์มือมาก ชอบอะไรที่มีคนเถียงกัน (จำลองกลิ่นอายแห่งแม่ค้าตลาดนัด) ส่วน ถ้าเราจะตอบอะไร มาดู โพสนี้นะ ไม่อยากเพิ่มโพสอีก เดี๋ยวเนื้อที่จะเยอะเกิน เราจะมา edit ตอบให้ หากมีใครเสนอ หรือถาม และคอมเม้นต์ ยังไง เราจะทำทั้งเล่มอ่ะ มันยาวมากนะจะบอกให้! อยากอ่านคอมเม้นต์ ของทุกๆคนเลย เข้ามาเยอะๆ บ่อยๆนะ จะอัพให้เรื่อยๆ เราจะได้ปรับปรุง พัฒนา -------------------- MUGGLETHAI [dot] COM |
|
|
|
| Umbridge |
Dec 12 2005, 08:42 PM
โพสต์:
#13
|
|
รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ กลุ่มใช้งาน: Admin โพสต์: 1,959 เข้าร่วม: 10-May 05 จาก: วารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เอกวิชาเวทย์มนตร์ สมาชิกหมายเลข: 78 |
ยังไง เข้ามาอ่านแล้ว กรุณา คอมเม้นต์ด้วยครับ ขอบพระคุณครับ
เรื่อง ที่แฮร์รี่ ร้องตอนกักบริเวณ แก้เรียบร้อยครับ แต่ก็ยังคงแนวคิดที่ตัวเองวางไว้เหมือนเดิม คือ เลือดนอง ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ แทน -------------------- MUGGLETHAI [dot] COM |
|
|
|
| pRiNcess_AnGeL |
Dec 12 2005, 10:47 PM
โพสต์:
#14
|
 นักเรียนฮอกวอตส์ปี 2 กลุ่มใช้งาน: Members โพสต์: 298 เข้าร่วม: 22-November 05 จาก: Beverly's hill Los Angeles CA สมาชิกหมายเลข: 10,592 |
ชอบมากเลยอ่า จริงๆ น่ะ ภ้าหนังออกมาเป็นแบบนี่ก็จะแบบ หือ
สรุปๆ ชอบๆๆ เปิดเรื่องได้ไฮ โซ มากๆ อิอิ --------------------  |
|
|
|
| sakuya |
Dec 13 2005, 07:43 PM
โพสต์:
#15
|
|
Prince. Sakuya San กลุ่มใช้งาน: Members โพสต์: 2,064 เข้าร่วม: 21-July 05 สมาชิกหมายเลข: 4,383 |
OK !! เม้นท์ต่อละกัน เราชอบตรงฉากของเฟร็จกับจอร์จอ่ะ
เวลาที่เขาทั้งคู่พูดพร้อมกัน เราสามารถนึกภาพออกเลยอ่ะ ^^ -------------------- { . WEASLEY , * } |
|
|
|
| b0ss32@h-bp.tk |
Dec 14 2005, 05:55 PM
โพสต์:
#16
|
|
รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ กลุ่มใช้งาน: Members โพสต์: 1,835 เข้าร่วม: 10-May 05 จาก: IT@KMITL สมาชิกหมายเลข: 86 |
โอ... ช่างเป็นอะไรที่สุดยอดจริงๆ ครับ บทสนทนาแต่ละประโยค แต่งได้ดีมากเลยล่ะ
เอาใจช่วยให้แต่งเสร็จไวๆ นะครับ แล้วเราก็จะขโมยไปแสดงละครเวที อิอิ /สถานะ รออ่านตอนที่ 12 -------------------- เงียบเหงา...
|
|
|
|
| BeWaiting |
Dec 14 2005, 07:28 PM
โพสต์:
#17
|
|
องครักษ์ พิทักษ์ H/Hr & D/E กลุ่มใช้งาน: ผู้ใหญ่บ้าน โพสต์: 2,067 เข้าร่วม: 16-July 05 จาก: หน้าสำนักงานใหญ่H/Hr สมาชิกหมายเลข: 3,237 |
เสียงหัวใจเต้น เอามาใช้ก็ดี แต่ควรจะใช้กับฉากที่มันตื่นเต้นกว่านี้ ไม่อย่างนั้น เธสตรอลจะออกมาดูเหมือนกับสัตว์ร้ายที่จะปองร้ายแฮร์รี่ยังไงยังงั้นเลย เช่น ฉากที่อยู่ระหว่างความเป็นความตาย แล้วจู่พวกภาคีก็พรวดเข้ามา ประมาณว่า
"แกไม่มีทางหนีแล้ว"ลูเซียสพูดยิ้มแสยะ แฮร์รี่หมดทางรอดแล้วจริงๆ มีเสียงหัวใจเต้น กล้องซูมหน้าแฮร์รี่ด้านข้าง(ซูมใกล้ๆ) ให้เห็นเหงื่อและเสียงหายใจหอบ(คล้ายๆกับเขาวงกตภาคสี่แต่เอาให้หลอนกว่า) เสียงทุกอย่างเงียบ มีแต่เสียงหอบ แฮร์รี่กวาดตามองคนอื่นๆต่อสู้ คล้ายกับรำลึกว่า นี่เราพาพวกเขามาตายหรือนี่ เราต้องจบเท่านี้เหรอ ขณะที่ลูเซียสกำลังจะพูด อะวาดา เคดาฟ-รา ประตูก็เปิด ภาคีเข้ามายับยั้งลูเซียส บรรยากาศปกติ เอ แต่อย่ายำอีกครั้งอย่า เอาไปใช้ในฉากลูเซียสแบบข้างบนนะ คือเราแค่ยกตัวอย่าง ว่าน่าจะเป็นฉากประมาณนี้ แบบว่าแฮร์รี่มันกำลังจะตาย หรือจะแปลงเนื้อเรื่องตอนหลังว่า แฮร์รี่ขึ้นลิฟต์มา แล้วก็เอามัลฟอยเปลี่ยนเป็นจอมมาร ส่วนภาคีเปลี่ยนเป็น ปู่ดัมแทน แต่ก็ไม่เหมาะแฮะ เพราะจะแปลงเนื้อเรื่อง หรือว่าไง บอกด้วยละกัน -------------------- น้องแมวหน้ามึนจะล้วงกึ๋นพี่หมาหน้างิ่ด (แมวน้อยๆหน้ามึนๆ ขนาดสะกดคำง่ายๆยังสะกดผิด น่าร๊ากกกก) |
|
|
|
| พราว |
Dec 16 2005, 06:29 PM
โพสต์:
#18
|
|
ศาสตราจารย์ กลุ่มใช้งาน: Members โพสต์: 1,168 เข้าร่วม: 30-June 05 จาก: ส่วนใหญ่ ฮอกวอกต์ บางครั้งก็ บ้าน Daniel สมาชิกหมายเลข: 1,417 |
สนุกมากๆ ชักอยากให้ทำเป็นหนังจริงๆขึ้นทุกที มาตอเร็วๆนะแทน
ปล.ใช่เสียงหัใจเต้นอย่างพิงค์ว่าก็ดีนะ เจ๋งดีเราว่า -------------------- -->ตัวหนังสือเขียนลายลักษณ์เป็นอักษร ดั่งโคลงกลอนประเสริฐเลิศด้วยศิลป์ อันเมื่อครั้งเราเคยได้ยลยิน วิจิตรศิลป์เปี่ยมล้ำเกินพรรณนา..ความผูกผันเชื่อมโยงคล้ายแสงเงา ดังเพื่อนเก่าที่เคยคบคุ้นมานาน เมื่อจนจวบเวลาอวสาน จบสิ้นงานหนาหนักยากบนบ่า พ่อมดน้อยเติบโตงามสง่า ด้วยมนตราบริสุทธิ์ผ่องผุดผาด ผู้ประสิทธิ์ความดีด้วยความรัก เสียสละมากนะเพื่อแลกมา ซึ่งเวลาแห่งความสุขทุกข์เสื่อมคลาย เปล่งประกายแสงทองขอวันใหม่ รวมหัวใจของคนรักทั้งพ้องเพื่อน..ขอสรรเสริญอาลัยด้วยน้ำตา แก่ผู้ลากลับลับจากห่างหาย..จำจดในดวงใจตลอดกาล...รักเหลือเกินรักหนักหนาหนังสือนี้..สลักไว้แฮร์รี่ พอตเตอร์ เอย:pulcherie 17/12/2007 |
|
|
|
| BeWaiting |
Dec 17 2005, 04:05 PM
โพสต์:
#19
|
|
องครักษ์ พิทักษ์ H/Hr & D/E กลุ่มใช้งาน: ผู้ใหญ่บ้าน โพสต์: 2,067 เข้าร่วม: 16-July 05 จาก: หน้าสำนักงานใหญ่H/Hr สมาชิกหมายเลข: 3,237 |
ในหนังสือบอกว่าแฮร์รี่จะไม่ยอมให้อัมบริดจ์สะใจ เขาไม่ร้องเจ็บปวดแม้สักนิด แล้วก็เลือดไหลออกมาซิบๆไม่ใช่เหรอ
เราคิดว่าน่าจะยึดหลักตรงนี้ไว้หน่อยนะ เพื่อแสดงถึงความอดทนของแฮร์รี่ และเพื่อสื่อว่าอัมบริดจ์นั้นไม่สามารถทำให้แฮร์รี่ยอมสยบง่ายๆ เพราะหลังจากนั้นแฮร์รี่ต้องตั้งก.ด. ซึ่งเสี่ยงกว่านี้ ถ้าตอนนี้แฮร์รี่ทำให้อัมบริดจ์สะใจ เช่น เลิกเขียนระหว่างกักบริเวณ ร้องเจ็บปวด มันคล้ายๆกับว่าแฮร์รี่สำออย ยังไงไม่รู้ เราคิดว่าน่าจะให้แฮร์รี่มองอัมบริดจ์อย่างแค้นๆซะมากกว่า แล้วไม่ร้อง เขียนต่อไป แบบนี้อัมบริดจ์คงจะขำไม่ออกแน่ๆ บทของแองเจลิน่า คิดว่าทางหนังจริงๆอาจจะตัดส่วนนี้ทิ้งนะ ส่วนฉากแฮร์รี่กับโช ในโรงนกฮูก ไม่แน่ก็อาจจะโดนด้วย อีกอย่างฉากที่เอากระดาษไปให้มักกอนากัล พอให้เสร็จ กล้องซูมออก เลือกมุมกล้องดีเยี่ยมเลย เพราะมันคล้ายกับแสดงว่า นี่แค่เริ่มต้น ทำนองนี้ อ้อ! แล้วก็ฉากที่แฮร์รี่เดินเข้าไปที่ห้องพักอาจารย์ป้องกันตัวจากศาสตร์มืดนั่น โดยการใช้มือเปิดประตูเพื่อเปิดฉาก ก็เลือกมุมกล้องได้ดีนะ ปล.แค่ความเห็นส่วนตัวนะ อย่าเอาไปคิดมาก พิจารณาดีๆหน่อยละกันค่ะ -------------------- น้องแมวหน้ามึนจะล้วงกึ๋นพี่หมาหน้างิ่ด (แมวน้อยๆหน้ามึนๆ ขนาดสะกดคำง่ายๆยังสะกดผิด น่าร๊ากกกก) |
|
|
|
| BeWaiting |
Dec 17 2005, 04:05 PM
โพสต์:
#20
|
|
องครักษ์ พิทักษ์ H/Hr & D/E กลุ่มใช้งาน: ผู้ใหญ่บ้าน โพสต์: 2,067 เข้าร่วม: 16-July 05 จาก: หน้าสำนักงานใหญ่H/Hr สมาชิกหมายเลข: 3,237 |
ขอโทษทีนะค่ะ พอดีนิ้วเผลอรัวคลิกสองที
-------------------- น้องแมวหน้ามึนจะล้วงกึ๋นพี่หมาหน้างิ่ด (แมวน้อยๆหน้ามึนๆ ขนาดสะกดคำง่ายๆยังสะกดผิด น่าร๊ากกกก) |
|
|
|
 |
1 คนกำลังอ่านกระทู้นี้ (1 ขาจรและ 0 ไม่แสดงตัว)
0 สมาชิก:
| : 4th September 2010 - 08:02 AM |
Powered by Invision Power Board(Trial) v2.0.0 © 2010 IPS, Inc.
Skinned by CrustyGeek